Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Παρέλαση ιδεών


Για μία ακόμη χρόνια, αν και δεν ψηνόμουν πραγματικά καθόλου, έτυχε να παρακολουθήσω την καθιερωμένη μαθητική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην παραλιακή λεωφόρο της Καλαμαριάς.

Οι καφετέριες όπως πάντα γεμάτες, οι τοπικοί πολιτικάντηδες στις γνωστές θέσεις, τα στραγάλια όμως εμφανώς μειωμένα. Οι μυημένοι γνωρίζουν την αξία των στραγαλιών σε κάθε παρέλαση. Θεωρώ, πλέον, ότι η φράση «με τι θα πληρώσω, με στραγάλια;» αποκτά μεταφορικό περιεχόμενο, καθώς... ούτε στραγάλια υπάρχουν.

Το βαρετό –και αναχρονιστικό κατ’ εμέ- διαδικαστικό της παρέλασης «χρωματίστηκε», κατά τη γνώμη μου, από δύο ξεχωριστά γεγονότα στο πρώτο εκ των οποίων ελάχιστοι έδωσαν τη δέουσα σημασία.

Προφανώς δεν είναι ιδέα μου ότι η ενέργεια πολλών μαθητών –και μαθητριών- να παρελάσουν με το πουκάμισο έξω από το παντελόνι (ή τη φούστα) αποτέλεσε μία μορφή άτυπης διαμαρτυρίας.

Το δεύτερο γεγονός είναι το εξής: μία ομάδα ατόμων, αποτελούμενη από άτομα ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ απ’ αυτόν στον οποίο ανήκω, επέλεξε, σεβόμενη πλήρως το θεσμό της παρέλασης, να πραγματοποιήσει πορεία διαμαρτυρίας αμέσως μετά το πέρας αυτής. Κρατώντας πανό διαμαρτυρίας και φωνάζοντας συνθήματα, διέσχισε όλη τη διαδρομή, χειροκροτούμενη από την πλειοψηφία των θεατών.

Δεν το κρύβω ότι τους χειροκρότησα κι εγώ. Όχι γιατί ταυτίζομαι με τις ιδέες της, αλλά γιατί επικροτώ το σεβασμό στους θεσμούς, τον απόλυτα δημοκρατικό τρόπο αντίδρασης, αλλά και την ύψιστη δημοκρατική αξία της ελεύθερης έκφρασης.

Επιμελώς δε θα ασχοληθώ με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, στην κεντρική παραλιακή λεωφόρο της Θεσσαλονίκης.

Απλά θα θέσω το ερώτημα. Μήπως η παρέλαση μαθητών (όπου, μην κρυβόμαστε, οι περισσότεροι την παρακολουθούμε για οφθαλμόμουτρο) πρέπει να αντικατασταθεί από μία νοητή παρέλαση ιδεών;

Έτσι ώστε να αποφευχθούν και τα επεισόδια από... φασίζουσες μειοψηφίες. Άσε μας ρε Αϊβαλιώτη...

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ.....ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΠΟΡΕΙΑ


Η πορεία ξεκινά σαν χείμαρρος, κινούμενη από παλμό, ωθούμενη από τα νέα μέτρα της κυβέρνησης.

Στην πρώτη γραμμή διακρίνω τον Μάκη, δεν ξέρω τι δουλειά κάνει, τόσα χρόνια συνδικαλιστή τον ξέρω.

Δίπλα του η ξαδέρφη μου η Μάρθα από τα 37 της συνταξιούχος, γιατί είχε κλείσει 15ετία στον Ευαγγελισμό με ανήλικο τέκνο.

Μαζί της η φίλη της η Στέλλα, που 30 χρόνια τώρα έπαιρνε σύνταξη σαν άγαμη θυγατέρα στρατηγού.

Παραδίπλα ο Στάθης, η εθελουσία από τον ΟΤΕ του είχε αποφέρει 120.000 ευρώ και τώρα αγωνιζόταν στο ψάρεμα.

Παραδίπλα ο Σωτήρης, ο Γρήγορης (40αρηδες) με το νόμο 3717/08 εθελουσία από την ΟΑ με 2,400 ευρώ το μήνα - το ποσό του εφ' άπαξ δεν μας το αποκάλυψε - μόλις έχουν γυρίσει από τσιπουράδικο.
Μαζί και ο Κώστας 46 χρονών, αεροπόρος από τη ΣΤΥΑ, που έχει καταθέσει εδώ και ένα μήνα τα χαρτιά του για σύνταξη και περιμένει εφάπαξ 120.000 ευρώ (μόνο).

Δίπλα τους ο θειος μου o Βαγγέλης , δεξιός από σοι, που κατεβαίνει σε πορείες μόνο όταν είναι το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση.

Και από κοντά τα δυο αδέλφια: ο Στέλιος, που του είχε βάλει το ΠΑΣΟΚ τα 2 παιδιά στο Δημόσιο, και ο Γρήγορης, που έπαιρνε τα έργα του Δήμου υπερτιμολογημένα λόγω Δημάρχου γνωστού (του έδινε τις βιταμίνες του μας έλεγε γελώντας).

Πίσω, στην δεύτερη σειρά, ακολουθεί ο Γιάννης, πατέρας: εδώ και κάτι μήνες έκανε χρήση του νέου νόμου περί αδείας και του πατέρα στο Δημόσιο, μαζί με την γυναίκα του την Μάρω, που με τρεις γέννες είχε να πατήσει στην δουλειά της 3 χρόνια.

Και από κοντά ο Μιχάλης. Εργολάβος με συνεργείο 27 ανασφαλίστους αλλοδαπούς και 3 έλληνες και ο Αγησίλαος που παίρνει εδώ και 20 χρόνια αναπηρική σύνταξη τυφλού αλλά οδηγεί ταξί και είναι έξαλλος με την απελευθέρωση του επαγγέλματος από τον Ραγκούση.
 
Στα δεξιά τους ο Λάκης: φοιτητής ετών 32, παρέα με τον Γιώργο, γιατρό, τον επονομαζόμενο και "ταχυδρόμο" από τα φακελάκια.

Μαζί τους και ο Θόδωρος, γιατρός του ΙΚΑ, που στο ιδιωτικό του ιατρείο δεν έκοβε ποτέ του αποδείξεις, με τον Κυριάκο Εφοριακό απόφοιτο Δημοτικού που παίρνει 3.200 ευρώ το μήνα και φοβάται ότι θα του κόψουν το ΔΙΒΕΤ και κάθε 2 χρόνια αγοράζει και ένα διαμέρισμα.

Και φυσικά δεν θα έλειπε και ο Βασίλης, λιμενικός, πρώτος ταβλαδόρος στο τελωνείο. Να και ο Μηνάς έμπορος που είχε ξεχάσει ποτέ έκοψε το τελευταίο του τιμολόγιο, μαζί με τον Ορέστη επιδοτούμενο χρόνια αγρότη, που δεν ήξερε καν πού ήταν τα κτήματα του.

Όλοι μαζί με άλλους τόσους σηκώνουν τα χέρια ψηλά και με σφιγμένες τις γροθιές βροντοφωνάζουν

Κάτω τα χέρια από τα ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ !

Διαλέγουμε και παίρνουμε...

Κρίση… Κρίση… Κρίση

Σκυμμένα πρόσωπα παντού, μοιρολατρία, φόβος για το μέλλον, ζοφερές σκέψεις.
Ωραία μέχρι εδώ, δε διαφωνώ!

Το ζουμί της υπόθεσης είναι αλλού! Τι κάνουμε εμείς, οι «απλοί πολίτες», μπροστά σε αυτό το «φαινόμενο». Και όταν λέω τι κάνουμε, η διάσταση είναι διττή: πρώτον, τι κάνουμε για να συμβάλουμε στην αντιμετώπισή της (ο ενεργητικός παράγοντας).
Δεύτερον, τι κάνουμε για να μη μας πάρει κι εμάς η ψυχολογική κατηφόρα (ο προσωπικός παράγοντας).

Ας τα πάρουμε με τη σειρά: στο πρώτο σκέλος της διάστασης, το ζήτημα είναι απλό: θα παραδεχτούμε ότι είμαστε κι εμείς κομμάτι αυτού του συστήματος, έτσι ώστε με την πραγματική δική μας μεταμέλεια να αλλάξει μια και δια παντός αυτή η κατάσταση; Θεωρώ ότι η νοοτροπία του ελληνικού πολιτικού συστήματος εξέθρεψε την αντίστοιχη νοοτροπία του «απλού λαού» και το αντίστροφο (ΑΥΤΟ ΙΣΩΣ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ).

Στο δεύτερο σκέλος (για να μη μακρηγορώ): Θα καθίσουμε όλοι μαζί να κλαίμε τη μοίρα μας ή θα προσπαθήσουμε να ψάξουμε μανιωδώς για μία μικρή ηλιαχτίδα πίσω από τα βαθιά μαύρα σύννεφα; Κοινώς… το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο; Εσείς διαλέγετε.

Προτείνω ανεπιφύλακτα το δεύτερο. Τώρα είναι που πρέπει να εντείνουμε την προσοχή σε όλα αυτά που μας ευχαριστούν. Τα οποία, φυσικά, είναι διαφορετικά για τον καθένα και αυτό είναι το υγιές (διαφορετικές ολοκληρωμένες προσωπικότητες=διαφορετικής φύσης ενδιαφέροντα).
Τώρα είναι που πρέπει να δώσουμε αξία σε όλα αυτά τα μικροπράγματα, που αποτελούν εστίες χαμόγελου και μέχρι τώρα τα κρύβαμε… κάτω από το χαλάκι.

Γι’ αυτό, λοιπόν, μην ξανακούσω κανέναν να μου λέει ότι ασχολούμαι όλο με τον ΑΡΗ. Ναι, αυτό με γεμίζει, αυτό με απογειώνει, αυτό με κάνει να αισθάνομαι όμορφα.

Ο καθένας μας ας ψάξει το δικό του «κόλλημα», το δικό του καταφύγιο απόδρασης μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα. Αλλιώς, δόξα τω θέω, πέτρες υπάρχουν, σχοινιά υπάρχουν, καλό φούντο…

Καλημέρα σας…

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Λύκος στην πόρτα


Η κοινωνική σήψη, η αναξιοκρατία, ο χλευασμός των θεσμών, έφεραν την οικονομική κατάρρευση.








Υπάρχει στην Ελλάδα μια διάχυτη μελαγχολία, ανακατεμένη με αγανάκτηση. Αβεβαιότητα και φόβος για το αύριο αλλά και τάσεις φυγής για το εξωτερικό. Όλα δείχνουν μια χώρα, αλλά κυρίως μια κοινωνία στα όρια της κατάρρευσης.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αμείλικτα. Πως οδηγήθηκε η χώρα εδώ που έφτασε; Φταίει ο Παπανδρέου που έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν, φταίει το μνημόνιο, φταίνε οι κλέφτες πολιτικοί που μας κλέβουν της ζωές μας κόβοντας μέσω των εισοδημάτων μας τις προσφιλείς μας συνήθειες και διασκεδάσεις θα είναι η πρώτη απάντηση που θα εισπράξει κανείς. Οπωσδήποτε όλοι αυτοί έχουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης. Όμως τα αίτια της κοινωνικής πρώτα και ύστερα της οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδας είναι πολύ περισσότερο σύνθετα, είναι τα απότοκα, μιας συνεχούς σήψης σε όλα τα επίπεδα, μιας κοινωνίας με σημαντικότατα ελλείμματα Παιδείας που λειτουργούσε κατ’ επίφαση δημοκρατικά.

Είναι αλήθεια ότι το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων ήταν ιδιαίτερα υψηλό τα προηγούμενα χρόνια. Διασκέδαση περίπου κάθε μέρα, περισσότερα του ενός αυτοκίνητα, σε κάθε οικογένεια, χλευασμός των μέσων μαζικής μεταφοράς, πανάκριβες τηλεοράσεις και παιχνιδομηχανές επώνυμα ρούχα Αρμάνι και Λουί Βιτόν, ήταν θέσφατα ακόμη και σε νοικοκυριά των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων. Τα μεσαία στρώματα είχαν ξεφύγει ακόμη περισσότερο με τις Πόρσε Καγιέν να αρχίζουν να ανταγωνίζονται τα Οπελ σε αριθμούς στους ελληνικούς δρόμους. Κατά κάποιο τρόπο η Ελλάδα είχε γίνει ένα νεόκοπο Μονακό με τον νεοπλουτισμό να είναι το καινούριο Lifestyle. Υπήρχε στην Ελλάδα μία αίσθηση ότι «τα άλλα είναι για τους άλλους» και ότι εμείς έχουμε βρει το νόημα της ζωής, στη χώρα που «αν είσαι μόρτης» την περνάς ζωή και κότα. Δεν έχουν σημασία οι σπουδές σου ή η δουλειά σου αλλά οι γνωριμίες σου και το πόσο χωμένος είσαι στα πράγματα, στο σινάφι των ισχυρών, αυτών που κάνουν το παιχνίδι.

Τα δυο μεγάλα κόμματα «εξουσίας» όπως τα βάφτισαν τα ΜΜΕ ήθελαν αυτό ακριβώς που περιγράφει η εξυπνακίστικη αυτή ονομασία που έλαβαν από τα ΜΜΕ. Εξουσία. Χωρίς κανένα υπολογισμό του κόστους. Η εξουσία λοιπόν αυτή αγοράζονταν πάρα πολύ ακριβά κάθε φορά με ψήφους που κόστιζαν ένα διορισμό ανθρώπων αγράμματων, άχρηστων και πολλές φορές επικίνδυνων, αυτών που αποτελούσαν τον κομματικό πυρήνα και κουνούσαν τις σημαίες στα κομματικά γραφεία.

Κάποιος θα πει «εντάξει δεν κατέστρεψαν πέντε διορισμοί τη χώρα οι άνθρωποι ήθελαν να ζήσουν, και έτσι εύρισκαν δουλειά». Μέγα λάθος. Με την πρόσληψη ενός δημοσίου υπαλλήλου με μονιμότητα και χωρίς κανένα ουσιαστικό προσόν, (ΔΕ κατηγορία) το κράτος είναι σαν να κόβει σε έναν δικαιούχο μεταχρονολογημένη επιταγή 450.000 ευρώ τα οποία αμέσως βαρύνουν το παθητικό του ισολογισμού του δημιουργώντας υποχρεώσεις σε μελλοντικές χρήσεις των προϋπολογισμών. Η ανταποδοτικότητα των συγκεκριμένων υπαλλήλων ήταν εξαιρετικά χαμηλή, με αποτέλεσμα τα χρήματα αυτά, η «επένδυση του κράτους στον υπάλληλο» να μην είναι ποτέ ανταποδοτικές. Αυτό οδήγησε στον δανεισμό για να ισοσκελιστεί ο κρατικός προϋπολογισμός. Και ξανά σε δανεισμό. Και ξανά σε δανεισμό. Με τα γνωστά επακόλουθα.

Οι Έλληνες στο μεταξύ ζούσαν στη Νιρβάνα τους. Τι τους ένοιαζαν όλα αυτά; Αυτά είναι ακαταλαβίστικες θεωρίες των οικονομολόγων των γραβατωμένων που ασχολούνται όλη μέρα με λεφτά λες και θα τα πάρουν μαζί τους. Τι μας νοιάζει εμάς; Εμένα βάφτισε την κόρη μου ο τάδε βουλευτής τον έχω κάνει και δυο φορές το τραπέζι, αυτοί ξέρουν. Ψηφίζω το κόμμα μου σταθερά και δε θα με αφήσει εμένα και τα παιδιά μου. Άστους να λένε, εγώ την έχω βρει.

Το ανησυχητικό είναι ότι την ίδια ηδονιστική και εγωιστική αντίληψη είχε και η νέα γενιά. Ακολουθούσε πιστά το παράδειγμα των μεγαλυτέρων που διέπραττε αυτά τα εγκλήματα. Παιδιά με πτυχία και μεταπτυχιακά στα οικονομικά της ΑΣΟΕΕ του Μακεδονίας αλλά και ξένων Πανεπιστημίων με εξαιρετικές γνώσεις μακροοικονομίας, δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να προβλέψουν όλα αυτά, και ξημεροβραδιάζονταν έξω από γραφεία βουλευτών με οικονομικές γνώσεις πολλές φορές κατώτερες για μια «θεσούλα στο δημόσιο», σαν ζητιάνοι.

Το ρεζουμέ: Η χώρα καταρρέει και ένα τέλος εποχής έχει φτάσει. Κάποιοι όλα αυτά τα χρόνια προφασίζονταν ότι κυβερνούσαν ενώ στην ουσία απλά κάθονταν σε καρέκλες κάνοντας ρουσφέτια στους εαυτούς τους και τους δικούς τους, χωρίς κανένα απολύτως πλάνο για τη χώρα. Σαν κακομαθημένα παιδιά που έχουν πάρει κρυφά το αυτοκίνητο του πατέρα τους και τσακώνονται για το ποιος θα κρατήσει το τιμόνι ενώ το αμάξι πηγαίνει στο πουθενά . Με τη βενζίνη συνεχώς να πέφτει. Ακούγεται αληθινό ε; Πλέον ναι. Αληθινό ήταν πάντα. Απλά οι Έλληνες με το έλλειμμα παιδείας τους αλλά και το δόγμα ακούω την πάρτη μου, το συμφέρον μου και απαξιώνω το δίκαιο, τους θεσμούς, τη μόρφωση, την καλλιέργεια, τους νόμους εν τέλει, έζησαν μία επίπλαστη ευημερία, η οποία δεν τους άφηνε να δουν ότι ο λύκος πλησιάζει. Τώρα φωνάζουν και καταριούνται.

But wolf is at the door. Τα τείχη της Ιεριχούς έχουν πέσει...

Επιστρέψαμε...




Λίγο μετά τα τέλη Ιανουαρίου του 2010, η ΠΡΕΣΑ κατέβασε ρολά. Ο λόγος, απλός: οι συντάκτες της, υπό την ασφυκτική πίεση των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων, άφησαν πίσω τους το "Καθαριστήριο", με πρώτο και κυριότερο την αφεντιά μου...

Ωστόσο, τα γεγονότα τρέχουν και οι εξελίξεις μάς δίνουν εκ νέου το έναυσμα να βγούμε από το pressing της ρουτίνας και να ξαναβάλουμε τους προβληματισμούς μας μέσα ΣΤΗΝ ΠΡΕΣΑ.

Έτσι, λοιπόν, η ΠΡΕΣΑ ξεσκονίστηκε, γρασαρίστηκε και ετοιμάζεται πλέον να περάσει από τον "καθαρό ατμό" της όλα εκείνα που σας κάνουν να προβληματίζεστε, να στενοχωριέστε, να εκνευρίζεστε.

ΕΠΙΣΤΡΕΨΑΜΕ!!!!!!

Κύριος Ευθανασίου, Βαγγέλακας και οι υπόλοιποι "είλωτες" και "πατρίκιοι" της Πρέσας!!!!! 

Το Βίντεο του Μήνα