Η λέξη Επανάσταση κρύβει μέσα τη λέξη Ανάσταση. Από ιδεολογία μπορεί να γίνει θρησκεία και να γεννήσει φανατισμό. Κάθε θρησκεία έχει συγκεκριμένο τυπικό και συγκεκριμένα πρότυπα. Ο Χριστιανισμός, φερειπειν, έχει το Ευαγγέλιο και το Χριστό. Η Επανάσταση έχει το «Κεφάλαιο» και τον «Τσε». Αναμφισβήτητα τα πιο παρεξηγημένα πρότυπα της ανθρώπινης ιστορίας. Ο μεν δίδασκε το «αγαπάτε αλλήλους», ο δε την «αντίδραση στην καταπίεση του ανθρώπου». Κι όμως, στο όνομα αυτών έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα.
Οι περισσότερες επαναστάσεις αποτυγχάνουν. Συνήθως, η ιδεολογία – αφετηρία είναι σωστή και έχει μια δόση αλήθειας. Στην πορεία όμως σχεδόν πάντα οι επαναστάτες χάνουν το δρόμο και απομακρύνονται από τους αρχικούς τους στόχους καθώς μεσολαβεί το υποκειμενικό στοιχείο, ο παράγοντας ‘άνθρωπος’.
Ειδικότερα, η προσήλωση σε μια ιδεολογία ή θρησκεία μπορεί να οδηγήσει σε φανατισμό. Ο φανατισμός γεννά το μίσος και το μίσος τη βία. Έτσι, άνθρωποι βίαιοι και τυφλοί αποφασίζουν να υπερασπιστούν και να παλέψουν για τα πιστεύω τους, που πολλές φορές αποτελούν προϊόντα προπαγάνδας. Οι προσευχές τους λοιπόν δεν πιάνουν τόπο και οι επαναστάσεις τους πέφτουν στο κενό. Γιατί; Γιατί ξεχνούν κάτι: Η αλήθεια για την οποία αγωνίζονται ποτέ δεν έχει μόνο μια όψη.
Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια και συνάμα απόλυτη ιδεολογία. Τόσο ο Χριστιανισμός, όσο και ο Μαρξισμός, Σοσιαλισμός, Καπιταλισμός κτλ. περιέχουν αρκετές δόσεις αλήθειας, είναι πραγματικά πολύτιμες διδαχές για τον άνθρωπο. Όμως ο κόσμος μας θα περιέχει πάντα και την άλλη πλευρά.
Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια και συνάμα απόλυτη ιδεολογία. Τόσο ο Χριστιανισμός, όσο και ο Μαρξισμός, Σοσιαλισμός, Καπιταλισμός κτλ. περιέχουν αρκετές δόσεις αλήθειας, είναι πραγματικά πολύτιμες διδαχές για τον άνθρωπο. Όμως ο κόσμος μας θα περιέχει πάντα και την άλλη πλευρά.
Έτσι λοιπόν επαναστατούν συνεχώς χωρίς ποτέ να καταφέρνουν κάτι, χρησιμοποιώντας απρόσφορα μέσα δράσης – πχ καταλήψεις, μπλόκα – και ακόμα χειρότερα, σε κρίσιμες περιόδους που η κοινωνία, ως οργανισμός που συνεχώς εξελίσσεται, απαιτεί τόλμη, αποφασιστικότητα και πρωτοποριακές ιδέες, δυστυχώς πνίγεται από το συντηρητισμό, του φανατισμού και του συμφέροντος.
Οποίος επιθυμεί να αλλάξει κάτι, είτε αυτός είναι πρωθυπουργός, είτε επαναστάτης φοιτητής πρέπει να γίνει ένας Ρομαντικός Τεχνοκράτης.
Ρομαντικός, δηλαδή, να έχει ανοιχτό μυαλό και φαντασία, και κυρίως την τόλμη να μπορεί να ξεφύγει από τα καθιερωμένα πρότυπα για να αναζητήσει το καινούριο, να μπορεί να ονειροπολήσει.
Απ’την άλλη, να είναι Τεχνοκράτης, δηλαδή να μπορεί να βλέπει τα πράγματα ως έχουν, να μην υποδουλώνεται στη γνώση, στον ξύλινο πολιτικό λόγο, την προπαγάνδα, αλλά να στηρίζεται στην επιστήμη, Θετική ή Θεωρητική, και να αναζητά το εφικτό.
Μόνο τότε τα λόγια θα συμβαδίσουν με τα έργα, η θεωρία με την πράξη και το Όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο θα ανταποκριθεί στις υπάρχουσες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες ζωής…
Οι συσχετισμοί με βουλευτές, υπουργούς, μαθητές, φοιτητές, αγρότες κλπ. που ΟΛΟΙ κατά βάθος θέλουν να αλλάξουν κάτι, δικοί σας…
