Για μία ακόμη χρόνια, αν και δεν ψηνόμουν πραγματικά καθόλου, έτυχε να παρακολουθήσω την καθιερωμένη μαθητική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην παραλιακή λεωφόρο της Καλαμαριάς.
Οι καφετέριες όπως πάντα γεμάτες, οι τοπικοί πολιτικάντηδες στις γνωστές θέσεις, τα στραγάλια όμως εμφανώς μειωμένα. Οι μυημένοι γνωρίζουν την αξία των στραγαλιών σε κάθε παρέλαση. Θεωρώ, πλέον, ότι η φράση «με τι θα πληρώσω, με στραγάλια;» αποκτά μεταφορικό περιεχόμενο, καθώς... ούτε στραγάλια υπάρχουν.
Το βαρετό –και αναχρονιστικό κατ’ εμέ- διαδικαστικό της παρέλασης «χρωματίστηκε», κατά τη γνώμη μου, από δύο ξεχωριστά γεγονότα στο πρώτο εκ των οποίων ελάχιστοι έδωσαν τη δέουσα σημασία.
Προφανώς δεν είναι ιδέα μου ότι η ενέργεια πολλών μαθητών –και μαθητριών- να παρελάσουν με το πουκάμισο έξω από το παντελόνι (ή τη φούστα) αποτέλεσε μία μορφή άτυπης διαμαρτυρίας.
Το δεύτερο γεγονός είναι το εξής: μία ομάδα ατόμων, αποτελούμενη από άτομα ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ απ’ αυτόν στον οποίο ανήκω, επέλεξε, σεβόμενη πλήρως το θεσμό της παρέλασης, να πραγματοποιήσει πορεία διαμαρτυρίας αμέσως μετά το πέρας αυτής. Κρατώντας πανό διαμαρτυρίας και φωνάζοντας συνθήματα, διέσχισε όλη τη διαδρομή, χειροκροτούμενη από την πλειοψηφία των θεατών.
Δεν το κρύβω ότι τους χειροκρότησα κι εγώ. Όχι γιατί ταυτίζομαι με τις ιδέες της, αλλά γιατί επικροτώ το σεβασμό στους θεσμούς, τον απόλυτα δημοκρατικό τρόπο αντίδρασης, αλλά και την ύψιστη δημοκρατική αξία της ελεύθερης έκφρασης.
Επιμελώς δε θα ασχοληθώ με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, στην κεντρική παραλιακή λεωφόρο της Θεσσαλονίκης.
Απλά θα θέσω το ερώτημα. Μήπως η παρέλαση μαθητών (όπου, μην κρυβόμαστε, οι περισσότεροι την παρακολουθούμε για οφθαλμόμουτρο) πρέπει να αντικατασταθεί από μία νοητή παρέλαση ιδεών;
Έτσι ώστε να αποφευχθούν και τα επεισόδια από... φασίζουσες μειοψηφίες. Άσε μας ρε Αϊβαλιώτη...
