Το δεύτερο μνημόνιο και οι τιμητές του

Το δεύτερο μνημόνιο πέρασε τελικά στην βουλή των Ελλήνων με σημαντικές όμως διαφωνίες και παρασπονδίες από μεγάλο μέρος του κοινοβουλίου. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή δύο αντικρουόμενες απόψεις στην ελληνική κοινωνία σε ότι αφορά τη χρησιμότητα του: Από τη μία οι υποστηρικτές της νέας δανειακής σύμβασης που υποστηρίζουν ότι «εάν η Ελλάδα αρνηθεί τη λύση αυτή την περιμένουν ζοφερές μέρες και βέβαιη οικονομική και κοινωνική καταστροφή», και η άποψη εκείνων που επιμένουν ότι η καταστροφή έχει ήδη επέλθει, και ότι «η μετωπική σύγκρουση με την ΕΕ με επιστροφή στη δραχμή θα αποφέρει μεσοπρόθεσμα πολλαπλάσια οφέλη για την Ελληνική κοινωνία και οικονομία».

Είναι πραγματικά ιδιαίτερα δύσκολο ακόμη και για διακεκριμένους και αμερόληπτους οικονομολόγους να προβλέψουν ποιες ακριβώς θα είναι οι συνέπειες της εφαρμογής αμφοτέρων των λύσεων καθώς κάθε μια έχει τα δυνατά και τα αδύνατά της σημεία.

Είναι αλήθεια ότι έχει ιστορικά αποδειχτεί το γεγονός ότι όταν μία χώρα απομονώνεται από το διεθνή οικονομικό και διπλωματικό περίγυρο συνήθως ζημιώνεται. Επιπλέον η δομή της ελληνικής οικονομίας είναι τέτοια ώστε με δυσκολία μπορεί πλέον να στηριχτεί στις δικές της παραγωγικές δυνάμεις, για να καλύψει της ανάγκες της χώρας. Η εύκολη λύση των εισαγωγών, των δανεικών χρημάτων και η καταστροφή του ελληνικού παραγωγικού ιστού τα προηγούμενα χρόνια δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, σύμφωνα με τους υποστηρικτές της μνημονιακής πολιτικής.

Από την άλλη όμως υπάρχει και ο αντίλογος. Ότι οι Έλληνες πλέον με τις συνθήκες που τους επιβάλει η νέα συμφωνία θα πρέπει να ζήσουν φτωχά έτσι κι αλλιώς. Μια μεγάλη αλήθεια που αποκρύπτεται συνεχώς από τον ελληνικό λαό είναι εκείνη της σημασίας των πρωτογενών πλεονασμάτων. Πρωτογενές πλεόνασμα σημαίνει πολύ απλά αυτάρκεια.

Σημαίνει ότι μια χώρα μπορεί να ζήσει με δικά της μέσα με αυτά ακριβώς που παράγει, και βέβαια να έχει και κάποια επιπλέον έσοδα από τις εξαγωγές της τα οποία μπορεί να τα διαθέσει όπως ακριβώς εκείνη επιθυμεί. Είναι αλήθεια λοιπόν ότι τα χρήματα της νέας δανειακής σύμβασης θα χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή των ογκωδέστατων τοκοχρεολυσίων (δόσεων) ενώ ο ελληνικός λαός θα πρέπει να ζήσει με αυτά που παράγει.

Έρχεται λοιπόν αμείλικτο το ερώτημα: Γιατί λοιπόν να μην τους σκάσουμε ένα ωραιότατο «κανόνι» αφού ούτως ή άλλως θα πρέπει να ζήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις και τα καινούρια δάνειά τους δεν θα ωφελήσουν εμάς αλλά τους δανειστές μας; Θεωρητικά θα μπορούσε να γίνει. Εάν μπορούσαμε με τον α ή β τρόπο να πάμε από μόνοι μας σε πρωτογενή πλεονάσματα, δε θα είχαμε ανάγκη κανένα δάνειο.

Το πρόβλημα όμως έγκειται στα αίτια που μας οδήγησαν στην καταστροφή. Την έλλειψη κοινωνικής συνείδησης και βέβαια ικανών και αδιάφθορων πολιτικών. Είναι αμφίβολο ότι ο ελληνικός λαός έχει αυτή τη στιγμή την παιδεία την ωριμότητα και την κοινωνική συνείδηση για να επιβάλει μόνος του στη χώρα το φάρμακο που θα φέρει την γιατρειά.

Υπάρχει κάτι που όλοι υποπτευόμαστε ότι τα γνωστά λαμόγια του χτες περιμένουν στη γωνία ώστε να εκμεταλλευτούν τη λαϊκή αγανάκτηση και την κοινωνική αναταραχή και να εξυπηρετήσουν για ακόμη μια φορά τα ιδιοτελή τους συμφέροντα, συμφέροντα τα οποία εξέθρεψαν γενιές βολεμένων στο δημόσιο, εργολάβων, γιατρών, συνδικαλιστών και πολλών άλλων κομματικών στρατών. Βλέπουμε ότι παρά τις πιέσεις των ευρωπαίων για τις όποιες μεταρρυθμίσεις τα «κομματόσκυλα» είναι ακόμη γαντζωμένα στις καρέκλες τους σε δημόσιους οργανισμούς χωρίς σκοπό και αποτελεσματικότητα ενώ παρουσιάζουν εαυτούς ως φτωχούς και ανήμπορους.

Θα είχε πολύ περισσότερο νόημα να καρατομηθεί το Δημόσιο κατά 50% και να παραμείνουν ως έχουν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα αλλά οι κομματικοί στρατοί ακόμη πιέζουν. Να είστε βέβαιοι ότι εάν ο Λουκάς Παπαδήμος απελευθερωμένος από τα τηλέφωνα των «κομματικών αξιωματικών» που ενδιαφέρονται μόνο για την πελατεία τους έλεγε στους Ευρωπαίους «κύριοι αφήστε ήσυχο τον ιδιωτικό τομέα και τις αμοιβές του», αντιπροτείνω περικοπή του Δημοσίου στο ½ οι Ευρωπαίοι θα το δέχονταν ασυζητητί.

Είναι λοιπόν πολύ αμφίβολο αν η Ελλάδα μπορεί να εξυγιανθεί από μόνη της. Θα ήταν η βέλτιστη λύση να πούμε γεια σας στους Ευρωπαίους και τις Goldman Sachs και να τους αφήσουμε να κλαίνε τα δάνειά τους. Δυστυχώς όμως είναι τέτοια η δομή της ελληνικής κοινωνίας και η πολιτική κουλτούρα της χώρας που φοβάμαι περισσότερο τους παρασιτικούς δήθεν σωτήρες από τη Goldman Sachs. Οι καταθέσεις Ελλήνων –πατριωτών-αριστερών-ανθρωπιστών στην Ελβετία το αποδεικνύουν. Ίσως για κατακλείδα ταιριάζει μια ρήση του Πλάτωνα: « Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική, είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου».

ΔΕ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ ΠΟΤΕ...

Οι στιγμές που περνά ο ποδοσφαιρικός Άρης δεν είναι πρωτόγνωρες για τον κόσμο των κιτρίνων. Τις έχουν ζήσει άλλες δύο φορές στο πρόσφατο παρελθόν, με αποτέλεσμα να έχει ήδη αναιρεθεί η παροιμία «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού».

Και φυσικά την ευθύνη γι’ αυτό το νέο «φλερτ» με την… κινούμενη άμμο που λέγεται Β’ Εθνική σε καμία περίπτωση δεν την έχει ο λαός. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως και να έχει ένα μικρό μερίδιο.

Για να πάρουμε τα πράγματα με χρονική σειρά: 1. Τη σεζόν 1996-1997 ο «Θεός του Πολέμου» υποβιβάζεται στη Β’ Εθνική κατηγορία, με… τελική αφορμή την περίφημη υπόθεση με τα δελτία σε εκείνο το –να φύγει και να μη γυρίσει- παιχνίδι με τον Αθηναϊκό στα νταμάρια του Βύρωνα. Ακόμα δεν έχει λυθεί η απορία: ποιος ήταν τόσο… αφελής, ώστε να ξεχάσει τα δελτία της ομάδας στο λεωφορείο;

2. Τη σεζόν 2004-2005 το έργο επαναλαμβάνεται. Τα αρνητικά σημάδια που έδειχνε η ομάδα σε όλη τη διάρκεια της σεζόν αποδομούνταν με το εξής απλοϊκό επιχείρημα: «Άρης είσαι, δεν πέφτεις…» Τελικά το κακό έγινε, με αφορμή εκείνο το – επίσης να φύγει και να μη γυρίσει- παιχνίδι με τον Ηρακλή. Η απορία σε αυτή την περίπτωση είναι η εξής: Γιατί έγινε το δεύτερο ντου, αφού ήταν εμφανές ότι οι παίκτες του «γηραιού» είχαν… συμβιβαστεί με την ιδέα ότι το υπέρ τους 0-2 πρέπει να γυρίσει και ο Άρης να κερδίσει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ;

Σκόπιμα δεν αναφέρομαι παραπάνω σε αυτά τα δύο τραγικά γεγονότα, καθώς οι Αρειανοί θυμούνται καλά και δε γουστάρουν μια νέα εξιστόρηση.

Πάμε στο παρόν: ο Άρης έχει μαζέψει 14 βαθμούς σε ισάριθμα παιχνίδια και βρίσκεται στη ντροπιαστική 11^η θέση της βαθμολογίας (με κάποιους από τους… από κάτω του να έχουν αρκετά παιχνίδια λιγότερα). Στη δίνη της γκρίνιας, του θυμού, της αγανάκτησης, του… έργου που ξαναπαίζεται, οι κατηγορίες και οι… αιχμηρές ερωτήσεις που εκτοξεύονται είναι πολλές. Αναφέρω χαρακτηριστικά κάποιες από αυτές: «Να φύγει τώρα ο Πρόμπιερζ», «Πεταμένοι, τσογλάνια, κλόουν», «Φτάνει πια με τους παίκτες δημοσίους υπαλλήλους», «Για όλα φταίει ο Κόντης», «Ο Super 3 διοικεί τον Άρη και ευθύνεται σαφώς για αυτή την πορεία», «Ο Τόχα δεν κάνει ούτε για πορτιέρης σε μπαράκι». Και πολλά πολλά άλλα…

Είμαι κοντά στον Άρη εδώ και 14 χρόνια και θεωρώ ότι έχω ένα… ελάχιστο απόθεμα φαιάς ουσίας για να κρίνω το τι, το πώς, το γιατί…

Έξω από τα δόντια λοιπόν: ο Άρης αντιμετωπίζει εδώ και πολλά χρόνια ένα τεράστιο εσωτερικό πρόβλημα. Υπάρχει ένα πολύ αξιόλογο ποσοτικά κομμάτι του κόσμου του, που εντάσσεται κάτω από την ομπρέλα του SUPER 3, ενός συνδέσμου που έχει συνδέσει το όνομά του όσο λίγοι με τη σύγχρονη ιστορία των κιτρίνων. Δυστυχώς, όμως, το έχει συνδέσει αρνητικά σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και εξηγούμαι: πατώντας στην παθολογική αγάπη τους για τον Άρη, οι επιτελείς του συνδέσμου έχουν φτάσει να ξεπεράσουν κατά πολύ τα όρια των «υποχρεώσεων» ενός οργανωμένου οπαδού απέναντι στον αγαπημένο του σύλλογο. Με μία μεθοδική και πανέξυπνη τακτική, ο συγκεκριμένος σύνδεσμος έχει φτάσει στο σημείο να ελέγχει πραγματικά ολόκληρο τον Άρη, καθώς οι διοικήσεις των ΠΑΕ, Ερασιτέχνη, Λέσχης και εν μέρει ΚΑΕ είναι της απολύτου αποδοχής του, αν όχι της καθολικής επιλογής του. Πρώτο απότοκο: η τυχόν έκφραση αντίθετης γνώμης με τη «γραμμή» αντιμετωπίζεται ως κακόβουλη, που σκοπό έχει αποκλειστικά το κακό του Άρη, εξοστρακίζεται με χαρακτηριστική ένταση και ο εκφράζων τη συγκεκριμένη γνώμη παίρνει πάνω του την αιώνια ταμπέλα «ποντίκι».

Την ίδια στιγμή, εδώ και μία δεκαετία στους κόλπους του συλλόγου έχει καταφέρει να παρεισφρήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα φιγούρα, η οποία διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο σε ζητήματα μεταγραφικού σχεδιασμού και όχι μόνο. Αναφέρομαι στον Γιάννη Κόντη… Παναθηναϊκός στο φρόνημα (δεν το έχει αρνηθεί ποτέ), ο συγκεκριμένος άνθρωπος επιβιώνει και… υπερισχύει εν πολλοίς στις κατά καιρούς αποφάσεις. Έχει το ρόλο του εκτελεστικού διευθυντή, που σημαίνει ότι δεν είναι αιρετό μέλος του ΔΣ της ΠΑΕ και τον βαρύνουν κατηγορίες περί… γεμίσματος της τσέπης από τις καραβιές ξένων παικτών (κυρίως ισπανόφωνων) που έρχονται και φεύγουν κάθε χρόνο από το «Κλεάνθης Βικελίδης».

Η προσωπική μου γνώμη: αυτές οι κατηγορίες είναι σε μεγάλο βαθμό αληθινές.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ ΛΟΙΠΟΝ; Μπορεί να ακουστεί απλοϊκή η πρότασή μου και θα αναφερθεί με αριθμητική παράθεση:

1. Ο Super 3, ένας από τους μεγαλύτερους συνδέσμους οργανωμένων οπαδών στα Βαλκάνια, με πρωτοποριακές μεθόδους λειτουργίας και εξαιρετική επιτυχία στο οργανωτικό κομμάτι του, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕΙ ΚΑΘΑΡΑ ΣΤΑ ΟΠΑΔΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ.

2. Ο σενιόρ Κόντης να αποτελέσει παρελθόν όσο το δυνατόν συντομότερα από το σύλλογ.

3. Η Λέσχη Φίλων Άρη να αποτελέσει στην πράξη το θεματοφύλακα των συμφερόντων του συλλόγου, με συνθήκες όμως πραγματικής δημοκρατίας και όχι… κατ΄επιταγή δημοκρατίας.

4. Ο κόσμος του Άρη να ξυπνήσει, να καταλάβει τι γίνεται και ΚΥΡΙΩΣ να μην τον κρύβει κάτω από το χαλάκι.

Το όνειρό μου, η καθημερινή μου τρέλα, το πράγμα που με φτιάχνει και απογειώνει είναι ΕΝΑ και έχει τέσσερα τιμημένα γράμματα: Α-Ρ-Η-Σ. Το δικό μου τον ΑΡΗ τον θέλω πρώτο παντού, πρώτο με καθαρά αποτελέσματα και όχι με ρουφιανιές και υπόγειες μεθόδους, που διαβιούν αλλού. Αυτό το τεράστιο φαινόμενο, με αθλητικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και πολλές άλλες προεκτάσεις, θέλω να ξαναλάβει τη θέση που του ανήκει. Σε βορειοελλαδίτικο, πανελλαδικό, βαλκανικό, ευρωπαϊκό, παγκόσμιο επίπεδο.

ΔΕ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ ΠΟΤΕ…