Η εποχή της ανεμελιάς

Ηταν Οκτώβριος του 2000. Ένα νέο παιδί (παιδί και... στα μυαλά, με όλη τη σημασία δηλαδή της λέξης) περνούσε την πόρτα του "Μανδαλιδείου" κτιρίου, προκειμένου να παρακολουθήσει το πρώτο του μάθημα στη Σχολή Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας (όχι Ενημέρωσης, μην ξεχνιόμαστε) του Α.Π.Θ. Αγωνία αν θα προλάβαινε το μάθημα, μάταια όμως, καθώς το μάθημα είχε αρχίσει μία ώρα πριν.
Την επόμενη μέρα από νωρίς στο θρανίο. Οι πρώτες γνωριμίες, οι πρώτες φιλίες, δυνατές μέχρι σήμερα (οι περισσότερες...). Τα εξάμηνα περνούσαν, όπως επίσης "περνούσαν" και τα μαθήματα, με αποτέλεσμα να του βγει το προσωνύμιο "Καΐλας" (λόγω γκρίνιας και... μετέπειτα άριστου βαθμού).
Ελεύθερος χρόνος... άπλετος. Ανεμελιά, βόλτες, Αρειανάρα, μαλώματα για το τάδε ή το δείνα ματς, αγώνες για μια καλύτερη... σχολή, αναμνήσεις ανεξίτηλες για πάντα.
Νοέμβριος 2004: Ορκωμοσία, ο κύκλος έκλεισε. Πότε πρόλαβαν ρε πούστη και πέρασαν αυτά τα χρόνια;
Σεπτέμβριος 2005: Μεταπτυχιακό στην Αγγλία (τρομάρα του).
Γενάρης 2007: Δεύτερη προσπάθεια για το μεταπτυχιακό (και πάλι τρομάρα του).
Σεπτεμβριος 2007: Πρώτο εξάμηνο στην Αγγλική φιλολογία. "Ρε παιδιά, γίναμε πάλι φοιτητές;", σκέφτηκε. Χαράς ευαγγέλια, ήταν και μέσα στο campus, που το είχε πάντα απωθημένο.
Γενάρης 2009: Αθλητικά Νέα, Ραδιόφωνο. Συνδυασμός απασχόλησης και σπουδών.
Σεπτέμβρης 2009: Αθλητικά Νέα, Εφημερίδα. Εργασία και... σπουδές όσο μας μένει χρόνος.
Φλεβάρης 2010: σε έξι μέρες κλείνω τα 27.
Πώς μεγαλώσαμε ρε γαμώτο; Που είναι οι εκδρομές, που είναι οι μαγικές μέρες του 2000; Κάποτε συζητούσαμε για τον Άρη, την ΑΕΚ, τις γκόμενες, τις... βάρκες που κουνιούτανε. Τώρα... "έλα Δημήτρη στη δουλειά είμαι, κλείσε καίγομαι"..., "ναι, ναι μαλάκα, κι εγώ έχω να μοντάρω ένα ρεπορτάζ για Β' Γερμανίας".
Μεγαλώσαμε...

Ευρωπαϊκός ...Έρωτας (από το "make love")

Eine retsina mit Bauersalat und schnell Bitte…*


*(Μια Ρετσίνα με χωριάτικη και γρήγορα)

Ζούμε μέρες μαγικές. Η Ελλάδα πράγματι είχε πολλά χρόνια να βρεθεί στο επίκεντρο της προβολής των διεθνών ΜΜΕ σε τόσο μεγάλο βαθμό ίσως από τον καιρό των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας.

Η ΕΕ περιμένει στη γωνία για την παραμικρή παρασπονδία η οποία θα της δώσει το ελεύθερο να ενεργοποιήσει το περίφημο plan c αν τα μέτρα που εξήγγειλε ο Γιώργος δεν αποδώσουν και τότε οι μάσκες θα πέσουν. Παράλληλα έχουμε και το ζήτημα της «ελληνοποίησης» ή όχι των μεταναστών για το οποίο τόσος ντόρος γίνεται κυρίως σε ότι αφορά στην διαδικασία μέσω της οποίας αυτό θα επιτευχθεί. Το πρωί της Καθαροδευτέρας δυο από τις μεγαλύτερες ελληνικές εφημερίδες(ηλεκτρονικές) μιλούν για τέλος εποχής στην «ανεμελιά» και στο γιουσουρούμι που λεγόταν μέχρι χτες «ελληνική οικονομία».

Κάποιες άλλες παρουσιάζουν δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν στη Γερμανία τη χώρα-ατμομηχανή για την οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ούτε λίγο ούτε πολύ αναφέρουν ότι η πλειοψηφία των Γερμανών πολιτών, αποδοκιμάζει τη στήριξη της ελληνικής οικονομίας από την ΕΕ σε ποσοστό 67% ενώ το 53% των Γερμανών επιθυμεί να αποχωρήσει η Ελλάδα από την ΕΕ αν ο κόμπος φτάσει στο χτένι.

Όλα αυτά ίσως ακούγονται υπερβολικά αλλά όπως φαίνεται, μάλλον δεν είναι. Εν αναμονή λοιπόν των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το τι μέλλει γενέσθαι με την Ελληνική οικονομία και τα μέτρα που θα επιβληθούν έρχεται και η είδηση ότι η «χρεοκοπημένη» Ελλάδα, αποφάσισε την αγορά 6 Γαλλικών υπερσύγχρονων και πανάκριβων φρεγατών. Αλάργα Τούρκε που θες και να μας δανείσεις!

Πάντως για να μην λέμε ότι οι ξένοι και κυρίως οι Γερμανοί είναι άνθρωποι σκληρόπετσοι και χωρίς χιούμορ, επιφυλλίδες Γερμανικών εφημερίδων έχουν αρχίσει να βλέπουν με άλλο μάτι την ελληνική περίπτωση και το πρόβλημα στα δημοσιονομικά μας! Κάποιοι ευφάνταστοι Γερμανοί αρθρογράφοι προτείνουν να κάνει η Γερμανία άλλου είδους ανταλλαγή με τη χώρα μας καθώς γνωρίζουν ότι πολύ δύσκολα οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα πάρουν πίσω τα χρήματά από τη βοήθεια που σχεδιάζεται να δοθεί στην Ελλάδα. Τι έχει λοιπόν η Ελλάδα που μπορεί να συγκινήσει ένα Γερμανό;

Η απάντηση είναι απλή: Καλοκαιρινές διακοπές. Προτείνουν λοιπόν οι Γερμανοί αρθρογράφοι η χώρα μας να πληρώσει σε είδος τη βοήθεια που θα εισπράξει για να αποφύγει το φούντο. Τι καλύτερο λοιπόν από το να γίνει η Ελλάδα τόπος δωρεάν διακοπών για τους Γερμανούς πολίτες τα επόμενα καλοκαίρια! Απλά θα έρχονται εδώ χωρίς να πληρώνουν τίποτε θα αράζουν σε κάποιο από τα γραφικά ταβερνάκια σε κάποιο από τα πανέμορφα ελληνικά νησιά και θα απευθύνονται στον ταβερνιάρη κάπως έτσι: «Eine retsina mit Bauersalat und schnell Bitte…» Και βέβαια θα γευτούν της χαρές της ζωής και φυσικά τον Έρωτα που απλόχερα προσφέρει το ελληνικό καλοκαίρι!

Πρέπει λοιπόν μετά από όλα αυτά να αισθανόμαστε πολύ περήφανοι σαν Έλληνες και έχουμε κάθε δικαίωμα να μιλάμε για τους μετανάστες σαν απειλή για την εθνική μας ταυτότητα;
Σίγουρα δεν μπορούν να ελληνοποιηθούν όλοι, με συνοπτικές διαδικασίες, όμως οι ακραίες ξενοφοβικές απόψεις του ότι η χώρα κινδυνεύει από εκείνους κατά τα φαινόμενα είναι άστοχες.

Η χώρα κινδυνεύει από εμάς τους ίδιους. Από τη νοοτροπία της μηδενικής παραγωγής, του τη βόλεψα, κάνω τη ζωούλα μου, έχω 5 φράγκα για να μπορώ να τη λέω στο γείτονα χωρίς προσπάθεια..

ΥΓ Δεν ξέρουμε τελικά πόσες από τις Γερμανίδες που ίσως έρθουν για δωρεάν τουρισμό μείνουν εδώ για πάντα! Το πρόβλημα της μετανάστευσης ίσως γίνει οξύτερο!