Παρέλαση ιδεών

Για μία ακόμη χρόνια, αν και δεν ψηνόμουν πραγματικά καθόλου, έτυχε να παρακολουθήσω την καθιερωμένη μαθητική παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου στην παραλιακή λεωφόρο της Καλαμαριάς.

Οι καφετέριες όπως πάντα γεμάτες, οι τοπικοί πολιτικάντηδες στις γνωστές θέσεις, τα στραγάλια όμως εμφανώς μειωμένα. Οι μυημένοι γνωρίζουν την αξία των στραγαλιών σε κάθε παρέλαση. Θεωρώ, πλέον, ότι η φράση «με τι θα πληρώσω, με στραγάλια;» αποκτά μεταφορικό περιεχόμενο, καθώς... ούτε στραγάλια υπάρχουν.

Το βαρετό –και αναχρονιστικό κατ’ εμέ- διαδικαστικό της παρέλασης «χρωματίστηκε», κατά τη γνώμη μου, από δύο ξεχωριστά γεγονότα στο πρώτο εκ των οποίων ελάχιστοι έδωσαν τη δέουσα σημασία.

Προφανώς δεν είναι ιδέα μου ότι η ενέργεια πολλών μαθητών –και μαθητριών- να παρελάσουν με το πουκάμισο έξω από το παντελόνι (ή τη φούστα) αποτέλεσε μία μορφή άτυπης διαμαρτυρίας.

Το δεύτερο γεγονός είναι το εξής: μία ομάδα ατόμων, αποτελούμενη από άτομα ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ απ’ αυτόν στον οποίο ανήκω, επέλεξε, σεβόμενη πλήρως το θεσμό της παρέλασης, να πραγματοποιήσει πορεία διαμαρτυρίας αμέσως μετά το πέρας αυτής. Κρατώντας πανό διαμαρτυρίας και φωνάζοντας συνθήματα, διέσχισε όλη τη διαδρομή, χειροκροτούμενη από την πλειοψηφία των θεατών.

Δεν το κρύβω ότι τους χειροκρότησα κι εγώ. Όχι γιατί ταυτίζομαι με τις ιδέες της, αλλά γιατί επικροτώ το σεβασμό στους θεσμούς, τον απόλυτα δημοκρατικό τρόπο αντίδρασης, αλλά και την ύψιστη δημοκρατική αξία της ελεύθερης έκφρασης.

Επιμελώς δε θα ασχοληθώ με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, στην κεντρική παραλιακή λεωφόρο της Θεσσαλονίκης.

Απλά θα θέσω το ερώτημα. Μήπως η παρέλαση μαθητών (όπου, μην κρυβόμαστε, οι περισσότεροι την παρακολουθούμε για οφθαλμόμουτρο) πρέπει να αντικατασταθεί από μία νοητή παρέλαση ιδεών;

Έτσι ώστε να αποφευχθούν και τα επεισόδια από... φασίζουσες μειοψηφίες. Άσε μας ρε Αϊβαλιώτη...

ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ.....ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΠΟΡΕΙΑ

Η πορεία ξεκινά σαν χείμαρρος, κινούμενη από παλμό, ωθούμενη από τα νέα μέτρα της κυβέρνησης.

Στην πρώτη γραμμή διακρίνω τον Μάκη, δεν ξέρω τι δουλειά κάνει, τόσα χρόνια συνδικαλιστή τον ξέρω.

Δίπλα του η ξαδέρφη μου η Μάρθα από τα 37 της συνταξιούχος, γιατί είχε κλείσει 15ετία στον Ευαγγελισμό με ανήλικο τέκνο.

Μαζί της η φίλη της η Στέλλα, που 30 χρόνια τώρα έπαιρνε σύνταξη σαν άγαμη θυγατέρα στρατηγού.

Παραδίπλα ο Στάθης, η εθελουσία από τον ΟΤΕ του είχε αποφέρει 120.000 ευρώ και τώρα αγωνιζόταν στο ψάρεμα.

Παραδίπλα ο Σωτήρης, ο Γρήγορης (40αρηδες) με το νόμο 3717/08 εθελουσία από την ΟΑ με 2,400 ευρώ το μήνα - το ποσό του εφ' άπαξ δεν μας το αποκάλυψε - μόλις έχουν γυρίσει από τσιπουράδικο.
Μαζί και ο Κώστας 46 χρονών, αεροπόρος από τη ΣΤΥΑ, που έχει καταθέσει εδώ και ένα μήνα τα χαρτιά του για σύνταξη και περιμένει εφάπαξ 120.000 ευρώ (μόνο).

Δίπλα τους ο θειος μου o Βαγγέλης , δεξιός από σοι, που κατεβαίνει σε πορείες μόνο όταν είναι το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση.

Και από κοντά τα δυο αδέλφια: ο Στέλιος, που του είχε βάλει το ΠΑΣΟΚ τα 2 παιδιά στο Δημόσιο, και ο Γρήγορης, που έπαιρνε τα έργα του Δήμου υπερτιμολογημένα λόγω Δημάρχου γνωστού (του έδινε τις βιταμίνες του μας έλεγε γελώντας).

Πίσω, στην δεύτερη σειρά, ακολουθεί ο Γιάννης, πατέρας: εδώ και κάτι μήνες έκανε χρήση του νέου νόμου περί αδείας και του πατέρα στο Δημόσιο, μαζί με την γυναίκα του την Μάρω, που με τρεις γέννες είχε να πατήσει στην δουλειά της 3 χρόνια.

Και από κοντά ο Μιχάλης. Εργολάβος με συνεργείο 27 ανασφαλίστους αλλοδαπούς και 3 έλληνες και ο Αγησίλαος που παίρνει εδώ και 20 χρόνια αναπηρική σύνταξη τυφλού αλλά οδηγεί ταξί και είναι έξαλλος με την απελευθέρωση του επαγγέλματος από τον Ραγκούση.
 
Στα δεξιά τους ο Λάκης: φοιτητής ετών 32, παρέα με τον Γιώργο, γιατρό, τον επονομαζόμενο και "ταχυδρόμο" από τα φακελάκια.

Μαζί τους και ο Θόδωρος, γιατρός του ΙΚΑ, που στο ιδιωτικό του ιατρείο δεν έκοβε ποτέ του αποδείξεις, με τον Κυριάκο Εφοριακό απόφοιτο Δημοτικού που παίρνει 3.200 ευρώ το μήνα και φοβάται ότι θα του κόψουν το ΔΙΒΕΤ και κάθε 2 χρόνια αγοράζει και ένα διαμέρισμα.

Και φυσικά δεν θα έλειπε και ο Βασίλης, λιμενικός, πρώτος ταβλαδόρος στο τελωνείο. Να και ο Μηνάς έμπορος που είχε ξεχάσει ποτέ έκοψε το τελευταίο του τιμολόγιο, μαζί με τον Ορέστη επιδοτούμενο χρόνια αγρότη, που δεν ήξερε καν πού ήταν τα κτήματα του.

Όλοι μαζί με άλλους τόσους σηκώνουν τα χέρια ψηλά και με σφιγμένες τις γροθιές βροντοφωνάζουν

Κάτω τα χέρια από τα ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ !