Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Όχι... στη Βία, στο Φόβο, στο Διχασμό...

Παρακολουθώντας ουδέτερα και ψύχραιμα τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών καταλήγω σε μία και μόνη διαπίστωση:
Η Βία (κι όχι το χρήμα) έχει κατακλύσει τις ψυχές και την σκέψη μας. Η Βία που ξεπηδάει απρόσκλητα από το παραθυράκι της τηλεόρασης, που έχει ως όπλο της τον Φόβο και δεκανίκι την Προπαγάνδα.
Άλλη μια φορά, αιμοδιψή συμφέροντα (είτε της μιάς, είτε της άλλης πλευράς)  εκφράζονται δημόσια με τον πλέον απροκάλυπτο και απερίφραστο τρόπο. Αποτέλεσμα; Ο Διχασμός. Όλα έχουν μπει σε μια ζυγαριά και μετρώνται με νούμερα… «Τι θα γίνει αν ψηφίσεις ΝΑΙ»… «τι θα συμβεί αν ψηφίσεις ΟΧΙ»… «Αν δεν είσαι μαζί μας είσαι εναντίον μας»… Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμμα!!
Χαμένος/η λοιπόν μέσα στην λαίλαπα των καιρών πασχίζεις να βρεις μπερδεμένος/η την αλήθεια. Πλέον δεν ξέρεις τί είναι πια σωστό και τί λάθος. Αν ψηφίσεις ΟΧΙ είσαι «συριζαίος», αν ψηφίσεις ΝΑΙ είσαι «νεοδημοκράτης». Κι ότι κι αν κάνεις, ότι κι αν επιλέξεις όλοι θα είναι δυσαρεστημένοι μαζί σου... 
Αλήθεια πόσοι από αυτούς που υπερασπίζονται ΦΑΝΑΤΙΚΑ την κάθε άποψη έχουν διαβάσει έστω και δύο γραμμές από την "πρόταση" των Θεσμών ή της Κυβέρνησης;;;

Οι άνθρωποι νιώθουν πια ότι δεν υπάρχουν αξίες και ιδανικά, ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις κι έτσι διχάζονται. Χωρίζονται σε στρατόπεδα κι ο ένας μισεί τον άλλο. Γείτονες, φίλοι, αδέρφια γίνονται εχθροί… για ένα ρημάδι ναι ή όχι…
Όχι. Δεν το δέχομαι αυτό. Ούτε εσύ πρέπει…
Οι ζωές μας δεν θα τελειώσουν την Κυριακή. Οι Άνθρωποι θα συνεχίσουν να υπάρχουν! Αυτό είναι το μοναδικό σημείο αναφοράς στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε, στους Ανθρώπους και τις ανάγκες τους. Οτιδήποτε άλλο γεννάει μίσος, διχασμό και διακρίσεις μεταξύ μας πρέπει να το απορρίψουμε από την σκέψη και την συνείδησή μας.

Όσον αφορά καταρχήν την πρόταση των Θεσμών - Δανειστών, το να πει κάποιος απλά ένα Ναι ή ένα Όχι σε μία δέσμη μέτρων δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρέπει καταρχήν να διαβάσει πολυσέλιδα κείμενα που σε αρκετά σημεία περιέχουν εξειδικευμένους όρους. Πρόκειται επί τοις ουσίας για μια δέσμη μέτρων που αφορούν διάφορους τομείς του κράτους. Κάποιες από τις προτάσεις αυτές είναι πραγματικά θετικές (βλ. μεταρρύθμιση ασφαλιστικού), πλην όμως από την αποδοχή του συνόλου του κειμένου τούτου θα δημιουργηθούν δύο πολύ αρνητικές επιπτώσεις για την Ελλάδα: 
1) Υπέρμετρη αύξηση φορολογίας (ενδεικτικά αύξηση φόρων ελευθέρων επαγγελματιών στο 28% και αύξηση της "αντισυνταγματικής" προκαταβολής φόρου κατά 100%).
2) Πλήρης νομική δέσμευση της χώρας μας στα κείμενα αυτά και υποχρέωση της χώρας μας να αποδεικνύει σε τακτά χρονικά διαστήματα την πλήρη δέσμευσή της στους Θεσμούς.

Παρά δε τις συνέπειες αυτές ωστόσο κανείς δεν ξέρει με σιγουριά εάν έτσι θα βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της χώρας μας. Άλλωστε, η πρακτική των προηγούμενων ετών έδειξε ότι παρά την εφαρμογή των Προγραμμάτων αυτών... το βιοτικό επίπεδο χειροτέρευσε!!

Λαμβανομένων λοιπόν υπόψη των ανωτέρω, θεωρώ πως το ΝΑΙ μακροπρόθεσμα πιθανόν να επιφέρει δυσμενέστερες επιπτώσεις τόσο για το βιοτικό επίπεδο, όσο και για την κατοχύρωση βασικών ανθρωπίνων, ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.
Αντίθετα, στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία το ΟΧΙ τείνει περισσότερο προς την κατεύθυνση του Ανθρώπου. Το ΟΧΙ δεν θα αποτελέσει αυτοδίκαιη έξοδο της Ελλάδας απο το Ευρώ (κάτι τέτοιο νομικά κατά τους όρους του διεθνούς δικαίου δεν δύναται να συμβεί). Απορίας άξιο είναι πώς οι θιασιώτες του "Ναι" χωρίς καμία επιχειρηματολογία καταλήγουν σε αυτό το συμπέρασμα...
Είναι ωστόσο σαφέστατο και στον πλέον αφελή ότι η σημασία του δημοψηφίσματος είναι ευρύτερη και δεν περιορίζεται στα τυπικά όρια που θέτει γι’αυτό το Σύνταγμα και το κείμενο των "θεσμών".
Αυτό που έχει σημασία είναι η συνειδητότητα της επιλογής του καθενός από εμάς.
Κατά την προσωπική μου γνώμη το ΟΧΙ μπορεί να λάβει συμβολικά την σημασία μιας κίνησης σφοδρότατης μη-βίαιης πολιτικής ανυπακοής που αν επικρατήσει ίσως επιφέρει τις συνέπειές της ακόμα και σε παγκόσμια επίπεδο. Στην ουσία θα συνιστά την πρώτη μη-βίαιη επανάσταση ενός λαού στην σύγχρονη μοντέρνα Ιστορία, η οποία ενδέχεται να επιφέρει αποτελέσματα σε επίπεδο ανθρωπίνων, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων όμοια με αυτά προηγούμενων (βίαιων) επαναστάσεων του προηγούμενου αιώνα. Το Οχι μπορεί να ενισχύσει και να ενδυναμώσει την προάσπιση βασικών ανθωπίνων δικαιωμάτων Πανευρωπαϊκά, αλλά και Παγκόσμια και να δώσει θάρρος στους λαούς να διεκδικήσουν ΧΩΡΙΣ ΒΙΑ...
Μην διαλέγεις λοιπόν στρατόπεδα. Μη φοβάσαι. Αγωνίσου με ευγένεια και σεβασμό στον συνάνθρωπο. Με σεβασμό σε όσους διαφωνούν με εσένα, με υπομονή, ψυχραιμία και εγκράτεια, χωρίς βία διεκδίκησε έναν Νέο Ανθρωπισμό! Η αισιοδοξία είναι μονόδρομος…
Στουραϊτης Δ. Νικόλαος

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Στις πλατείες ξανά...

«Αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»

Πριν περίπου πέντε χρόνια οι πλατείες γέμισαν ανθρώπους. Ανθρώπους από κάθε πολιτικό χώρο, κάθε ηλικίας, θρησκεύματος, προσανατολισμού εμπνευσμένο ιδίως από το κίνημα των Indignados της Ισπανίας. Όλοι τότε διαδήλωναν κατά της λιτότητας, κατά του «Μνημονίου». Το κίνημα αυτό ήταν αυθόρμητο, δημιουργήθηκε ιδίως μέσα από τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, ως έκφραση της αγανάκτησης του κόσμου στα μονομερώς επιβαλλόμενα μέτρα λιτότητας. Το κίνημα αυτό ωστόσο χάθηκε στην πρόσφατη ιστορία διότι δεν είχε συγκεκριμένη ταυτότητα και ξεκάθαρη ιδεολογία. Ειδικότερα, το κίνημα αυτό δεν είχε συνειδητότητα και οργάνωση.
Κάποιοι κατηγόρησαν τους αγανακτισμένους ως το αυγό της έχιδνας που γέννησε την Χρυσή Αυγή. Εν μέρει, είχαν δίκιο. Εν μέρει όμως μόνο. Όταν το κίνημα των ανθρώπων κόπασε από τις πλατείες, όταν τα δυσβάσταχτα μέτρα συνέχισαν αδυσώπητα να επιβάλλονται στις ανήμπορες να αντιδράσουν στις ζωές μας, μια μερίδα αυτών που είχαν κατέβει στους δρόμους, κινούμενοι ιδίως με γνώμονα τα ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ τους, αδικημένοι από το σύστημα, φτωχοί πια, στράφηκαν στην Χρυσή Αυγή. Στράφηκαν στην Βία που αυτή εμπεριείχε. Η βία τους έκανε να νιώθουν την ασφάλεια που αναζητούσαν. Η ψήφος όμως στη Χρυσή Αυγή δεν ήταν ψήφος συνειδητή, ήταν ψήφος συναισθηματική, ήταν ψήφος προς την Βία. Κι αν θεωρήσουμε πως οτιδήποτε προσπαθεί να επιβάλλει τις απόψεις του με την βία συνιστά φασισμό, ε τότε, η ψήφος αυτή, σαφώς ήταν ψήφος στον φασισμό, σε ένα κόμμα που το μόνο του επιχείρημα ήταν η βία. Αυτοί ωστόσο δεν ήταν παρά μια μικρή μερίδα των αγανακτισμένων που ενώθηκαν με τα ήδη υφιστάμενα ακροδεξιά στοιχεία της χώρας μας.
Η πλειοψηφία όμως των αγανακτισμένων δεν οδηγήθηκε στην Χρυσή Αυγή. Η πλειοψηφία των αγανακτισμένων ΑΠΛΑ ΣΩΠΑΣΕ. Σώπασε διότι θεώρησε ότι είχε εκφράσει αυτό που ήθελε, όταν έπρεπε κι ότι είχε επιτελέσει ίσως τον στόχο της. Ήταν, απλοί καθημερινοί άνθρωποι, χαμένοι πολιτικά και ιδεολογικά μέσα στην λαίλαπα των καιρών…
Όλοι αναγνώριζαν την θετική φύση των αγανακτισμένων, κανείς όμως δεν μπόρεσε να εκφράσει τί πραγματικά κατάφεραν αυτοί, τι πρέσβευαν, ποιό ήταν το μεγάλο θετικό στοιχείο της δημιουργίας τους, κανείς δεν μπόρεσε να τους δώσει ταυτότητα. Κι έτσι απλά σώπασαν…
Πρόσφατα, έγινε κάτι φαινομενικά πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά. Πολίτες βγήκαν και πάλι στους δρόμους… αυτή τη φορά για να διαδηλώσουν θετικά υπέρ της κυβέρνησης!!! Και πιο συγκεκριμένα, για να εκφραστούν θετικά κι όχι για να διαδηλώσουν, όχι για να διχάσουν, όχι για να καταστρέψουν. Κι όμως αυτή η αυθόρμητη έκφραση δεν θα έπρεπε να μας παραξενεύει. Αυτό ήταν το επίτευγμα των Αγανακτισμένων! Πολλοί πίστευαν ότι οι Αγανακτισμένοι θα γίνουν «Εξεγερμένοι», «Επαναστατημένοι» κλπ. κλπ. Έκαναν Λάθος!
Οι Αγανακτισμένοι ήταν απλά η έκφραση της «ψευδούς συνείδησης» της αφαιμαγμένης τότε κοινωνίας σε κάτι νέο. Άθελά τους και χωρίς να έχουν πλήρη προς τούτο επίγνωση, οι Αγανακτισμένοι έβαλαν τις βάσεις του Νέου Ανθρωπισμού!
Ακριβώς! Έβαλαν τις βάσεις του Νέου Ανθρωπισμού!
Οι Αγανακτισμένοι άθελά τους δημιούργησαν ένα κίνημα Ενεργούς Μη-Βίας με επίκεντρο τον άνθρωπο, καθοδηγούμενο αποκλειστικά και μόνο από τις ανάγκες των ανθρώπων, ανεξαρτήτως διακρίσεων. Η ταυτότητα των Αγανακτησμένων, ο στρατηγικός τους στόχος ήταν –έστω και ασυναίσθητα- ο ίδιος Άνθρωπος.
Δύο ήταν τα χαρακτηριστικά τους: Πρώτον, η ενεργή συμμετοχή και δεύτερον η μη-βία. Ιδέες που είναι κοινώς αποδεκτές σε όλους ανεξαρτήτως πολιτικού προσανατολισμού.
Όσοι ισχυρίζονται, λοιπόν, ότι οι Αγανακτισμένοι δημιούργησαν την Χρυσή Αυγή πλανώνται. Η Χρυσή Αυγή με την ρητορική της πρεσβεύει την βία, οι Αγανακτισμένοι την μη-βία.
Αυτό λοιπόν το ανθρωπιστικό κίνημα της ενεργούς μη-βίας που άθελά του δημιουργήθηκε ή καλύτερα ωθήθηκε να δημιουργηθεί από το ίδιο το σύστημα, εδραίωσε στις συνειδήσεις μας ότι ΕΙΝΑΙ δυνατό να διαδηλώσουμε ειρηνικά, ότι είναι δυνατό να διεκδικήσουμε ειρηνικά, να εκφραστούμε συλλογικά για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα. Η εδραίωση αυτής της πεποίθησης στις συνειδήσεις μας είναι σημαντικότατη κατάκτηση για τον σύγχρονο κόσμο, ΚΟΜΒΙΚΗ για το Σήμερα και για το Μέλλον, για να περάσουμε από την εποχή της επανάστασης και της δια-δήλωσης, στην εποχή της εκ-δήλωσης και αληθινής συλλογικής θετικής έκφρασης των λαών…
Αν δούμε σφαιρικά και παγκόσμια την κοινωνικοπολιτική συγκυρίας της εποχής μας, διαπιστώνουμε δίχως καμία υπερβολή, ότι οδεύουμε προς το τέλος του Υπαρκτού Καπιταλισμού. Ενός συστήματος που οδήγησε μόνο στην υπερσυσσώρευση πλούτου σε Λίγους και στην φτωχοποίηση των Πολλών. Έως πότε θα συνέβαινε αυτό; Ήταν με μαθηματική ακρίβεια σίγουρο ότι κάποια στιγμή η παγκόσμια αυτή φούσκα θα σκάσει. Το ερώτημα ήταν ποιος θα ήταν ο τρόπος; Σίγουρα ελλοχεύει ο κίνδυνος να σκάσει η φούσκα του Καπιταλισμού με πόλεμο, με πείνα, με φτώχεια, με δυστυχία, με βία.
Είναι, όμως, στο χέρι μας, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, με σύμμαχο την τεχνολογία, να σκάσουμε αυτή την φούσκα ΧΩΡΙΣ ΒΙΑ, πολιτισμένα. Τα πισωγυρίσματα δεν ανήκουν στην εποχή μας. Ως άνθρωποι έχουμε εξελιχθεί, η ανθρώπινη νόηση έχει εξελιχθεί, η Παιδεία έχει περάσει στο DNA μας.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι συγκεντρώσεις ΥΠΕΡ της κυβέρνησης είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα των καιρών! Είναι η έκφραση ενός βελτιωμένου ανθρωπισμού, είναι η έκφραση της εξέλιξής μας ως ανθρώπινων όντων! Η συνείδηση της μάζας πλέον δεν είναι ψευδής, αλλά αληθής. Η έκφραση της μάζας θετικά πρεσβεύει ακριβώς αυτό που οι Πολλοί πιστεύουν. Οι συγκεντρώσεις υπέρ της κυβέρνησης είναι η «ΑΛΗΘΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» του λαού (σε αντίθεση με την «ψευδή», που εκφραζόνταν μέσω της εξέγερσης και της επανάστασης). Ίσως οδηγούμαστε πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία σε αμεσοδημοκρατικά συστήματα διακυβέρνησης που θα καθορίζονται αποκλειστικά και μόνο από την «αληθή συνείδηση» των λαών και σε μοντέλα σταθερής οικο-νομίας συντήρησης (κι όχι αλόγιστης οικονομίας συνεχούς ανάπτυξης).
Το κίνημα της ενεργούς μη βίας ωστόσο δεν είναι καινούριο. Αντίθετα, πολλοί αγώνες δόθηκαν παγκοσμίως μέσω αυτού. Γκάντι, Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, Μαντέλα και πολλοί άλλοι, όλοι «προφήτες» ενός «ευγενικού» πανανθρώπινου αγώνα διεκδίκησης μέσω της μη-βίας, που ανάγουν των άνθρωπο σε μια σε μια ελεύθερη και συνειδητή οντότητα, διαφορετική από τη ζωική.
Είναι ίσως επιτακτικότερο από ποτέ το καθήκον του καθενός από εμάς να γίνει συνοδοιπόρος και συνιδρυτής αυτού του νέου κινήματος του Νέου Ανθρωπισμού και της ενεργούς μη-βίας. Έχουμε επιτακτική υποχρέωση να σηκωθούμε από τον καναπέ και να εκ-δηλώσουμε θετικά (σε αντίθεση με τον όρο «διαδηλώσουμε») με αιτήματα μόνο που ενώνουν και δεν διχάζουν. Έχουμε υποχρέωση, όχι να καταστρέφουμε αυτοκίνητα και να καίμε κάδους, αλλά να στηρίζουμε με την παρουσία μας, να γεμίζουμε τις πλατείες προς κάθε θετικό, συλλογικό, αισιόδοξο και δημιουργικό που συντελείται...
Ο Ανθρωπισμός είναι η μόνη απάντηση για ένα δίκαιο μέλλον χωρίς τις διακρίσεις που παράγουν τα κόμματα, οι θρησκείες, οι φυλές. Αυτό είναι το καλύτερο μέλλον, το μέλλον της ενότητας, της χαράς και της αισιοδοξίας.
Η επιτυχία της ρητορικής της Ελληνικής Κυβέρνησης έγκειται σε αυτό ακριβώς, ότι μέχρι στιγμής καταφέρνει να εκφράσει αυτή την «αληθή συνείδηση» της ελληνικής και όχι μόνο κοινωνίας, των λαών με τρόπο διπλωματικό, «πολιτισμένο». Οι λαοί είναι αισιόδοξοι και περήφανοι, πιστεύουν στον εαυτό τους και στην δύναμή τους. Η Ελληνική Κυβέρνηση στην παρούσα φάση εκφράζει ακριβώς αυτή την υπερηφάνεια της εθνικής αλλά και ανθρώπινης αξιοπρέπειας των Ελλήνων.
Σίγουρα, το δύσκολο θα είναι να την υλοποιήσει, όχι όμως ακατόρθωτο. Σίγουρα θα πρέπει να συγκρουστεί με έναν μηχανισμό βίας, ατομισμού και κέρδους που έχει τοποθετήσει γερά τα θεμέλιά του στον κόσμο μας. Ενός μηχανισμού όμως που παραβλέπει τον Άνθρωπο, που παραβλέπει τους Πολλούς. Ήδη οι «προθεσμίες» συμμόρφωσής μας τίθενται και πάλι πιο εκβιαστικά από ποτέ. Αξίζει όμως να αγωνιστούμε για αυτό το όνειρο «κι ας είναι η φωτιά του να μας κάψει»! Άλλωστε όπως είπε και ο Γκάντι: «Στην αρχή σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά κερδίζεις»…
Εάν οι λαοί παγκοσμίως αρχίσουν να εκφράζουν ανθρωπιστικά την «αληθή συνείδησή» τους συλλογικά, δημιουργικά και θετικά –και μόνο θετικά- χωρίς διχασμούς, χωρίς διακρίσεις, χωρίς πλεονεξία, χωρίς μισαλλοδοξία, χωρίς εμπάθεια, χωρίς βία, με μοναδικό γνώμονα τις ανάγκες των ανθρώπων, με σεβασμό στην διαφορετικότητα των λαών, ίσως οικοδομήσουμε έναν λίγο πιο «ανθρώπινο» κόσμο για τις επόμενες γενιές, για τα παιδιά μας.
Στις πλατείες ξανά, λοιπόν, για να προστατέψουμε την ανθρώπινη τιμή μας και την τιμή των ανθρώπων όλου του κόσμου…
Στουραϊτης Δ. Νικόλαος

Δικηγόρος

Το Βίντεο του Μήνα