Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Επιστολή - "Βόμβα" Παλαιοκώστα



Για όλους και για όλα μιλά ο περιβόητος καταζητούμενος Βασίλης Παλαιοκώστας μέσω επιστολής που απέστειλε στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία". Ο αμφιλεγόμενος δραπέτης κάνει εκτενή αναφορά στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κοινωνικοπολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, ενώ ως 'μπόνους' προς τους δημοσιογράφους, παραθέτει και ένα "αίνιγμα με το οποίο φωτογραφίζει τον υπουργό προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, αλλά και καταγγέλλει απόπειρα δολοφονίας του από την ΕΛΑΣ".
Παρακάτω παραθέτουμε ολόκληρη την… απολαυστική επιστολή.
Τα συμπεράσματα δικά σας.

«Με αφορμή την επικείμενη δίκη για την απαγωγή του βιομήχανου Γ. Μυλωνά, που ξεκινά την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου, θα 'θελα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.
Σε διάφορες φάσεις της ζωής μου υπήρξα καταζητούμενος πρώτης γραμμής, κοντά στα 12 χρόνια συνολικά δραπέτης (ελπίζω να υπάρξει και συνέχεια) και 8 χρόνια έγκλειστος.

Όλα τούτα τα χρόνια που έζησα και ζω κυνηγημένος από την επίσημη πολιτεία δεν βρέθηκε ένας καταδότης να με παραδώσει στα χέρια των διωκτών μου. Παρ' όλο που στην πρώτη απόδρασή μου, τον Αύγουστο του 1991, υπήρξα και επικηρυγμένος από το γενναιόδωρο προς τους καταδότες ελληνικό κράτος. 

Αντίθετα, συνάντησα ανθρώπους με μπέσα, λεβεντιά και αξιοπρέπεια. Ανθρώπους που μου άνοιξαν την πόρτα τους, μου παρείχαν κάλυψη και βοήθεια, χωρίς συχνά να λογαριάζουν το ρίσκο που και οι ίδιοι έπαιρναν.

Ανθρώπους που με βοήθησαν σε δύσκολες στιγμές για μένα (όπως είναι οι αποδράσεις) με κίνδυνο τη ζωή τους, που απέδειξαν ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχουν μονο υποταγμένοι, προσκυνημένοι αλλά και πολλοί (τόσο πολλοί που έχω εκπλαγεί) που σέβονται τις παραδόσεις της τιμής και της αλληλεγγύης για τον κυνηγημένο. Ανθρώπους περήφανους που απεχθάνονται τον καταδοτισμό, τη δουλοπρέπεια και το χωροφύλακα.

Ολους λοιπόν αυτούς τους αξιόλογους ανθρώπους τους ευχαριστώ και δημόσια για την πολύτιμη βοήθειά τους και γιατί μου δώσαν την ευκαιρία να τους γνωρίσω.

Δύο από αυτούς είναι ο Βαγγέλης Χρυσοχοΐδης και ο Πόλις Γεωργιάδης που ο καθένας μου στάθηκε με το δικό του τρόπο και τη στιγμή που τον χρειάστηκα, δίχως να προσδοκούν προσωπικά οφέλη παρά μόνο ενήργησαν έτσι όπως τους καλούσε η συνείδησή τους.

Δηλώνοντας τη συμπαράστασή μου στα δύο νέα αυτά παιδιά που η πολιτεία στραγγαλίζει καθημερινά γνωρίζοντας πως το μόνο "έγκλημά" τους είναι η αλληλεγγύη προς τον κυνηγημένο, θα ήθελα να δω έστω και για μια φορά το ύψος για το οποίο περηφανεύεται η ελληνική δικαιοσύνη. Γιατί για το βάθος της είμαι ο πλέον αρμόδιος να μιλήσω: Αβυσσος.

Δεν θα πω περισσότερα. Απευθύνομαι μόνο σε όσους θέλουν να κρατήσουν προσχήματα δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας. Και ο καθένας θα πράξει ό,τι του υπαγορεύει η τιμή και η συνείδησή του.

Στις 14-4-09, απόγευμα γύρω στις 8 η ώρα στην είσοδο και εντός του οικισμού του Αλεποχωρίου, ενώ οδηγούσα το αυτοκίνητο πάνω στον κεντρικό παραλιακό δρόμο με κατεύθυνση το κέντρο του χωριού, μου έκλεισαν αιφνιδίως το δρόμο τρία αυτοκίνητα και ταυτόχρονα άλλα δύο κόλλησαν στο πίσω μέρος του δικού μου αυτοκινήτου.

Μεταξύ των πέντε συνολικά αυτοκινήτων υπήρχε ένα μαύρο AUDI Α4, ένα λευκό PEUGEOT RALLY και ένα ταξί του νομού Αττικής μάρκας OPEL.
Στο καθένα από τα αυτοκίνητα επέβαιναν τρία άτομα (σύνολο 15), όλοι με πολιτικά. Αστραπιαία και ταυτόχρονα πετάχτηκαν όλοι οι επιβαίνοντες έξω κρατώντας οι μεν οδηγοί των αυτοκινήτων υποπολυβόλα Η&Κ ΜΡ5 με διπλό γεμιστήρα και οι υπόλοιποι ημιαυτόματα πιστόλια τύπου GLOCK και Η&Κ U.S.Ρ.

Αμέσως αντιλήφθηκα πως έχω να κάνω με ένοπλους μισθοφόρους του ελληνικού κράτους που βγήκαν παγανιά διψασμένοι για αίμα.
Την ίδια στιγμή απ' τα δεξιά μου και μέσα από ένα αόρατο από τον κεντρικό δρόμο, στενό δρομάκι εμφανίσθηκε ένα άλλο αυτοκίνητο (με τον οδηγό να μένει εμβρόντητος από το σκηνικό που αντίκριζε) και σταμάτησε αναγκαστικά στην έξοδο του μικρού στενού. Χωρίς δεύτερη σκέψη έστριψα τέρμα δεξιά το τιμόνι και σανίδωσα το γκάζι. Εμβολίζοντας από τα πλάγια το εν λόγω αυτοκίνητο (δεδομένου ότι το στενάκι μετά βίας χωρούσε το δικό μου τζιπ), χώθηκα στο στενό χωρίς να γνωρίζω πού οδηγεί.

Από το ξεκίνημα των όσων περιγράφω μέχρι να διανύσω με το τζιπ 20-30 μέτρα μέσα στο στενό, σφαίρες χόρευαν στην καμπίνα του αυτοκινήτου. Οι τύποι άνοιξαν ομαδόν πυρ κατά ριπάς με τα υποπολυβόλα και τα πιστόλια, σημαδεύοντας στο ψαχνό (τα μόνα που έμειναν άθικτα ήταν τα λάστιχα του αυτοκινήτου μου).
Από τη μεγάλη εμπειρία που διαθέτω σε καταστάσεις έντονης πίεσης, είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρος πως ρίχτηκαν τουλάχιστον 150 σφαίρες σε 15 δεύτερα (όσο και κράτησε το όλο σκηνικό). Και κάποιες από αυτές πιθανότατα έπληξαν και το αυτοκίνητο του ανυποψίαστου πολίτη ο οποίος βρισκόταν μέσα σε αυτό.

Αυτοί οι αδίστακτοι, οι τυφλοί δολοφόνοι της ΕΛ.ΑΣ ήταν αποφασισμένοι να υλοποιήσουν στο ακέραιο την εντολή που είχαν λάβει από τη φυσική και πολιτική τους ηγεσία. Εντοπίστε τον και σκοτώστε τον.

Σε αυτή την περίπτωση δεν στάθηκαν τυχεροί, γιατί η τύχη είναι γένους θηλυκού και γουστάρει τους τολμηρούς.

Ο λόγος για τον οποίον αναφέρομαι στο περιστατικό είναι για να αναδείξω τον άθλιο τρόπο με τον οποίο μεταδίδονται από τα ΜΜΕ τέτοια γεγονότα.

Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινα και εγκατέλειψα στα εκατό μέτρα από το συμβάν, γιατί το στενό ήταν αδιέξοδο, ήταν διάτρητο από σφαίρες. Αυτό το γεγονός δεν αναφέρθηκε και το αυτοκίνητο δεν εμφανίσθηκε πουθενά. Εξαφανίσθηκε ως διά μαγείας. Οπως ως διά μαγείας εξαφανίσθηκε το άλλο αυτοκίνητο (τρακαρισμένο και πιθανόν χτυπημένο από σφαίρες), μαζί με τον ατυχή ιδιοκτήτη του, τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα που ουσιαστικά συμμετείχε άθελά του στο περιστατικό, παρακολουθώντας καρέ καρέ όλη τη σκηνή από την αρχή ώς το τέλος.

Αντί λοιπόν να ερευνήσουν όλα αυτά τα τόσο σημαντικά πράγματα για να φανεί το τι ακριβώς έγινε σε εκείνο το συμβάν, οι τολμηροί και δαιμόνιοι ρεπόρτερ των ελληνικών ΜΜΕ εμφανίσθηκαν μέσα από το δωμάτιο του σπιτιού όπου διέμενα, με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ, να κραδαίνουν τα άπλυτα σώβρακά μου, ενημερώνοντας αλαλάζοντες, γεμάτοι έξαψη τον άβολο, αδαή, αποσβολωμένο τηλεθεατή.
Αυτό το περιστατικό αποκαλύπτει ξεκάθαρα την προθυμία για σιωπή και συγκάλυψη εκ μέρους της δημοσιογραφικής κοινότητας, ουσιαστικά συναινώντας στην εγκληματική αυθαίρετη δράση των πιστολάδων της ΕΛ.ΑΣ και των εντολέων τους, συνδιαλεγόμενοι μαζί τους.

"Θα σας επιτρέψουμε να μπείτε στο σπίτι για αποκλειστικό ρεπορτάζ, αλλά για όλα τα υπόλοιπα τσιμουδιά. Μην ψάξετε παραπέρα". Αυτή ήταν η πρόταση και τελικά η αισχρή συμφωνία των δύο πλευρών.
Τα λεφτά εμείς θα τα βγάλουμε. Τα σώβρακα αξίζουν περισσότερο στο χρηματιστήριο των MEDIA από τη ζωή του ιδιοκτήτη τους. Φτάνει αυτός να είναι "διαβόητος".
Και ποιος νοιάζεται για τον τρόπο που δρα η αστυνομία; Αν η αστυνομία και η ηγεσία της πιστεύουν πως ένας άνθρωπος επειδή μόνο και μόνο είναι καταζητούμενος είναι αυτόματα και για σκότωμα, γιατί να διαφωνήσουμε;

Οποτε χρειαστήκαμε κάποια πληροφορία, το ανώτατο στέλεχος της αστυνομίας (έτσι κομπάζουν) απαντά αμέσως στο κινητό και πρόθυμα μας δίνει τις έγκυρες πληροφορίες. Ενώ ο καταζητούμενος δεν έχει τηλέφωνο. Και αν έχει ή κλειστό θα είναι ή δεν θα έχει σήμα.
Ετσι σκέφτονται οι ατρόμητοι και ανεξάρτητοι σύγχρονοι μαντατοφόροι.

Από εμένα μπράβο και εις ανώτερα, το μέλλον σάς ανήκει. Μάλιστα θα πρότεινα οι δύο κοινότητες της αστυνομίας και της δημοσιογραφίας να συγχωνευθούν για λόγους λειτουργικούς. Και πρωτότυπο είναι και πλεονεκτήματα παρέχει.
Τζάμπα εκλέξετε πρόεδρο αστυνομικό συντάκτη της ΕΣΗΕΑ;

Αν οι δαιμόνιοι αυτοί ρεπόρτερ με τον ίδιο ζήλο που δείχνουν στα δικά μου και όχι μόνο σώβρακα, ασκούσαν καθημερινό έλεγχο, καταγγέλλοντας στον έλληνα πολίτη ότι:

* 13.000 άνθρωποι βρίσκονται σε καθεστώς αιχμαλωσίας (με το πρόσχημα της παραβατικότητας), βιώνοντας την απόλυτη εκμετάλλευση, τη δική τους και των οικογενειών τους, από την επίσημη πολιτεία. Που αφού περάσαν τις συμπληγάδες μιας διεφθαρμένης αστυνομίας και μιας τρισχειρότερης δικαιοσύνης καταλήγουν καταδικασμένοι με βαρύτατες ποινές σε μεσαιωνικές συνθήκες διαβίωσης και ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του ομαδικού και διαρκούς βασανισμού. Που νιώθουν στο πετσί τους τη βαρβαρότητα με την οποία αυτό το σαθρό σύστημα πασχίζει να ελέγξει και εν τέλει να αφανίσει ό,τι τολμά να του βγάλει τη γλώσσα.

* Αν καταγγέλλανε τους ένοπλους φρουρούς του ελληνικού κράτους που εκτελούν εν ψυχρώ πολίτες (νέους κατά προτίμηση) στη μέση του δρόμου, μπροστά στα μάτια όλων των πολιτών. Που εξευτελίζουν και βασανίζουν μέχρι θανάτου ανθρώπους στα κρατητήρια. Που στήνουν με το έτσι θέλω κατηγορητήρια κατασκευάζοντας ενόχους και στέλνοντάς τους για χρόνια φυλακή. Και τόσες άλλες εγκληματικές πράξεις χωρίς να δίνουν λόγο σε κανέναν.

* Αν ασκούσαν πραγματικό έλεγχο στους σύγχρονους πειρατές του πολιτικού συστήματος, οι οποίοι με βοηθό το τέχνασμα της ψήφου του έλληνα πολίτη και τις ευλογίες των ΜΜΕ καταλαμβάνουν το Κοινοβούλιο μετατρέποντάς το σε στρατηγείο καταδυνάστευσης του ψηφοφόρου. Σε άνδρο διαπλοκής, συναλλαγής, αρπαχτής. Σε γιάφκα όπου μοιράζονται τα λάφυρα που αποκομίζουν από επιδρομές και πλιάτσικο. Που όποιος πολίτης τολμήσει να αμφισβητήσει μπαίνοντας εμπόδιο στα σχέδια τους θα νιώσει να ξεσπά με σφοδρότητα επάνω του η ωμή δημοκρατική βία ενός αιμοβόρου κατασταλτικού μηχανισμού.

Θα βιώσει τη μνησικακία, τον ρεβανσισμό, την εκδικητικότητα και το βαθύ μισος που τρέφει το ελληνικό κράτος για όλους εκείνους που συνειδητά αποποιήθηκαν την ιδιότητα του υποταγμένου πιστού πολίτη ο οποίος αντιλαμβάνεται την ατομική ελευθερία ως χρέος να πράττει ό,τι του υπαγορεύουν, αλλά απαραμένουν άνθρωποι με ελεύθερη βούληση και άποψη γι' αυτό που συμβαίνει γύρω τους, εκφράζοντάς το με πράξεις.

* Αν αποκάλυπταν την τεράτια ευθύνη που έχει αυτή η ομάδα εγκληματιών για την εγκαθίδρυση αστυνομικού κράτους στην Ελλάδα με το οποίο ασκούν αφόρητη ψυχολογική βία στον πολίτη με εκατοντάδες μπλόκα από αρματωμένους ώς τα δόντια μπάτσους και με εξοπλισμό τύπου survivor, και εκείνο το απειλητικό, απολιθωμένο ύφος, κατάλοιπο της χούντας. Τους χιλιάδες χωροφύλακες που βλέπει κανείς όπου και να κοιτάξει (χωρίς τους κρυφούς). Τα δεκάδες αποσπάσματα κεφαλοκυνηγών που περνούν τα βουνά και τα λαγκάδια δρώντας κατά το δοκούν, αναβιώνοντας εποχές αρχών του 20ού αιώνα (κλιμάκια λέγονται τώρα -εκλεπτυσμένα πράγματα).

* Αν καταγγέλλουν αυτά και αναρίθμητα άλλα που ακυρώνουν στην πράξη το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου όπως οφείλουν και απαιτεί ο ρόλος τους, τότε το σημερινό πολίτευμα που με ζήλο περιφρουρούν και το ονομάζουν δημοκρατία θα ήταν ασύγκριτα πιο ανθρώπινο, ποιοτικότερο και σίγουρα πιο δίκαιο.
Θα μου πείτε δεν είμαι και ο πλέον κατάλληλος να κάνω υποδείξεις και μάλιστα για θέματα δημοκρατίας.

Σωστά. Στον τόπο που γεννήθηκε η δημοκρατία μπορούν να της κάνουν ό,τι θέλουν, ακόμη και να τη θάψουν αν το επιθυμούν. Είναι καλό ό,τι γεννιέται σ' έναν τόπο, σε αυτόν και να πεθαίνει. Να μην τους κακοφαίνεται, όμως, που οι πιτσιρικάδες της πετάνε πέτρες. Γριά και ρακένδυτη τη βλέπουν, πέτρες της πετούν.
Αρχέγονα μα αλάνθαστα ένστικτα είναι αυτά.

Γιατί οι πιτσιρικάδες είναι πιο έντιμοι και περήφανοι από τους μεγάλους.
Δεν θα ήθελαν όταν μεγαλώσουν να βρουν μια νεκρή στην ντουλάπα και να μάθουν ότι οι πατεράδες τους την κρατούσαν εκεί για να συντηρούνται από τη σύνταξή της.

Επιθυμούν κάτι πολύ περισσότερο από ένα πτώμα στη φορμόλη και να είστε βέβαιοι πως θα το πάρουν όσα σκιάχτρα κι αν υψώσετε στους δρόμους.
Οσο για το πρόσωπό μου, είναι απόλυτη πεποίθησή μου και σίγουρα χιλιάδων άλλων σκεπτόμενων ανθρώπων πως τη ζημιά που προξενεί στο κοινωνικό σύνολο ένας λαμπερός τηλεπαρουσιαστής σ' ένα και μόνο δελτίο ειδήσεων (των 8 κατά προτίμηση) εγώ δεν θα καταφέρω 10 ζωές να μου χαρίσουν.

Τι ζημιά θα μπορούσα να προξενήσω με ένα λιανοντούφεκο; Δεν το έχω στρέψει ποτέ σε κορμί ανθρώπου, πόσο μάλλον στο μυαλό του.
Τώρα γιατί εγώ με το λιανοντούφεκο είμαι ο καταζητούμενος και κινδυνεύω να σκοτωθώ πέφτοντας πάνω σε κάποιο λυσσασμένο απόσπασμα και εκείνοι που με κερδοφόρα υπερόπλα τους εκφυλίζουν και σιγά σιγά αποστειρώνουν το πνεύμα ενός ολόκληρου λαού καταστώντας τον πνευματικά ανάπηρο, γίνονται κριτές και διώκτες μου, είναι και η δική μου απορία.

Τώρα όμως που το καλοσκέφτομα ίσως θα πρέπει να αλλάξει ο νόμος περί όπλων. Οποιος κρατάει λιανοντούφεκο να δικάζεται για κακούργημα!!!

Επειδή είναι η πρώτη φορά που παρεμβαίνω δημόσια δεν θα ήθελα να κλείσω έτσι βαριά. Γι' αυτό θα βάλω ένα αλληγορικό κουζ-γρίφο-αίνιγμα που νομίζω πως θα σας δυσκολέψει πολύ.

Πώς ονομάζεται ο βοηθός σερίφη κάποιου ορεινού και απομακρυσμένου χωριού της γιούτα των ΗΠΑ που προτάθηκε και τελικά παρέλαβε περιχαρής βραβείο από το FBI, γιατί με ηρωισμό και πάντα με κίνδυνο τη ζωή του συνέλαβε και παρέδωσε στη δικαιοσύνη κάποιους επικίνδυνους διασαλευτές της τάξης του χωριού; Που εκτός από το βραβείο είχε φιλοδοξία να γυριστεί ταινία από το Χόλιγουντ για το κατόρθωμά του, με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνεϊ, εκνευρίζοντας έτσι και αναγκάζοντας τους αμερικανούς φίλους του να τον εξορίσουν, υποβιβάζοντάς τον σε υπουργό Προστασίας του Πολίτη σε χώρα ανεξάρτητη των Βαλκανίων. Που σύμφωνα με δικές μου αποκλειστικές πληροφορίες συνεχίζει να φαντάζεται και να ψάχνει εναγωνίως διασαλευτές!
Για να σας διευκολύνω θα σας πως μερικές από τις αγαπημένες του λέξεις. Δημοκρατία, επαναστατικό ταμείο, γκέτο, συγκοινωνούντα δοχεία, αποσταθεροποίηση, μηδενική ανοχή, οργανωμένο έγκλημα, θα συλληφθούν.
Επίσης είναι ένθερμος οπαδός του καταδοτισμού και λατρεύει τους πληροφοριοδότες και τις επικηρύξεις.
Πάντως γνωρίζοντας πως ένα από τα πολλά προσόντα του είναι και η εκδικητικότητα, σπεύδω να διευκρινίσω πως κάθε ομοιότητα με γεγονότα και πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική.

Όσοι αστυνομικοί ρεπόρτερ το βρουν θα μπουν στην κλήρωση για αποκλειστική συνέντευξη.
Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε εκείνους που δεν καταθέτουν τα όπλα, με τα οποία επέλεξαν να αγωνιστούν για τη ζωή που ονειρεύονται.

Υ.Γ.: ΛΙΓΟ ΛΑΔΑΚΙ ΠΑΙΔΙΑ. ΣΚΟΥΡΙΑΖΟΥΝ».

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Επαναστάτες χωρίς Αιτία ή Ρομαντικοί Τεχνοκράτες;



Η λέξη Επανάσταση κρύβει μέσα τη λέξη Ανάσταση. Από ιδεολογία μπορεί να γίνει θρησκεία και να γεννήσει φανατισμό. Κάθε θρησκεία έχει συγκεκριμένο τυπικό και συγκεκριμένα πρότυπα. Ο Χριστιανισμός, φερειπειν, έχει το Ευαγγέλιο και το Χριστό. Η Επανάσταση έχει το «Κεφάλαιο» και τον «Τσε». Αναμφισβήτητα τα πιο παρεξηγημένα πρότυπα της ανθρώπινης ιστορίας. Ο μεν δίδασκε το «αγαπάτε αλλήλους», ο δε την «αντίδραση στην καταπίεση του ανθρώπου». Κι όμως, στο όνομα αυτών έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα.

Οι περισσότερες επαναστάσεις αποτυγχάνουν. Συνήθως, η ιδεολογία – αφετηρία είναι σωστή και έχει μια δόση αλήθειας. Στην πορεία όμως σχεδόν πάντα οι επαναστάτες χάνουν το δρόμο και απομακρύνονται από τους αρχικούς τους στόχους καθώς μεσολαβεί το υποκειμενικό στοιχείο, ο παράγοντας ‘άνθρωπος’.

Ειδικότερα, η προσήλωση σε μια ιδεολογία ή θρησκεία μπορεί να οδηγήσει σε φανατισμό. Ο φανατισμός γεννά το μίσος και το μίσος τη βία. Έτσι, άνθρωποι βίαιοι και τυφλοί αποφασίζουν να υπερασπιστούν και να παλέψουν για τα πιστεύω τους, που πολλές φορές αποτελούν προϊόντα προπαγάνδας. Οι προσευχές τους λοιπόν δεν πιάνουν τόπο και οι επαναστάσεις τους πέφτουν στο κενό. Γιατί; Γιατί ξεχνούν κάτι: Η αλήθεια για την οποία αγωνίζονται ποτέ δεν έχει μόνο μια όψη.

Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια και συνάμα απόλυτη ιδεολογία. Τόσο ο Χριστιανισμός, όσο και ο Μαρξισμός, Σοσιαλισμός, Καπιταλισμός κτλ. περιέχουν αρκετές δόσεις αλήθειας, είναι πραγματικά πολύτιμες διδαχές για τον άνθρωπο. Όμως ο κόσμος μας θα περιέχει πάντα και την άλλη πλευρά.

Έτσι λοιπόν επαναστατούν συνεχώς χωρίς ποτέ να καταφέρνουν κάτι, χρησιμοποιώντας απρόσφορα μέσα δράσης – πχ καταλήψεις, μπλόκα – και ακόμα χειρότερα, σε κρίσιμες περιόδους που η κοινωνία, ως οργανισμός που συνεχώς εξελίσσεται, απαιτεί τόλμη, αποφασιστικότητα και πρωτοποριακές ιδέες, δυστυχώς πνίγεται από το συντηρητισμό, του φανατισμού και του συμφέροντος.

Οποίος επιθυμεί να αλλάξει κάτι, είτε αυτός είναι πρωθυπουργός, είτε επαναστάτης φοιτητής πρέπει να γίνει ένας Ρομαντικός Τεχνοκράτης.

Ρομαντικός, δηλαδή, να έχει ανοιχτό μυαλό και φαντασία, και κυρίως την τόλμη να μπορεί να ξεφύγει από τα καθιερωμένα πρότυπα για να αναζητήσει το καινούριο, να μπορεί να ονειροπολήσει.

Απ’την άλλη, να είναι Τεχνοκράτης, δηλαδή να μπορεί να βλέπει τα πράγματα ως έχουν, να μην υποδουλώνεται στη γνώση, στον ξύλινο πολιτικό λόγο, την προπαγάνδα, αλλά να στηρίζεται στην επιστήμη, Θετική ή Θεωρητική, και να αναζητά το εφικτό.

Μόνο τότε τα λόγια θα συμβαδίσουν με τα έργα, η θεωρία με την πράξη και το Όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο θα ανταποκριθεί στις υπάρχουσες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες ζωής…

Οι συσχετισμοί με βουλευτές, υπουργούς, μαθητές, φοιτητές, αγρότες κλπ. που ΟΛΟΙ κατά βάθος θέλουν να αλλάξουν κάτι, δικοί σας…

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Ο Παπακωνσταντίνου και οι φοιτητές των ...Οικονομικών!!!!


Καμιά φορά μπαίνει κανείς στη λογική να κάνει συνειρμούς περίεργους και να μεταφράζει τα γεγονότα της καθημερινότητάς του με τον δικό του προσωπικό ίσως παράλογο τρόπο. Έτσι και εγώ ο άμπαλος.

Άκουσα λοιπόν τις προάλλες τον ορυμαγδό στα ΜΜΕ για τα δεδομένα τις ελληνικής οικονομίας σε μακροοικονομικό επίπεδο. Έλλειμμα, εξωτερικός δανεισμός κίνδυνος χρεοκοπίας, πτώση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας και τελικά... πλουσιοπάροχα δάνεια, με εξίσου πλουσιοπάροχα επιτόκια.

Αναλύσεις επί αναλύσεων στα κανάλια, φόβοι για γενικότερη απαξίωση της ελληνικής οικονομίας, κατρακύλα της φήμης της Ελλάδας σε περίπτωση χρεοκοπίας, όνειδος για την Ευρωζώνη, και άλλα τέτοια όμορφα που συνδυάζονται με αναπόφευκτη επιβολή σκληρών μέτρων, από τους επιτελείς της κυβέρνησης.

Πολύ όμορφα πράγματα που κάθε φοιτητής οικονομικών θα μπορούσε να γράψει σε μια έκθεση ιδεών ή σε μια συνθετική εργασία που με το απαραίτητο γλείψιμο στον κατάλληλο καθηγητή θα μπορούσε να του επιφέρει ίσως το πολυπόθητο 10…

Τώρα ώρα για λαϊκισμό. Σαν άλλος Τράγκας λοιπόν, εγώ θα μπω σε μια άλλη λογική. Ναι αγαπητέ αναγνώστη παρ’ ότι δεν είμαι οικονομολόγος (άλλωστε ούτε ο συμπαθής? Γιώργος είναι) θα μπω στη διαδικασία να αποκωδικοποιήσω σε μικροοικονομικό επίπεδο όλα αυτά τα όμορφα τις φανφάρες που λέγονται με στόμφο στα ΜΜΕ περί κινδύνου κατάρρευσης της οικονομίας της χώρας.

Πολύ απλά και όμορφα όλα αυτά τα βιώνουμε εδώ και καιρό καθημερινά! Ναι είναι αλήθεια! Πολύ πριν βγει κατσουφιασμένος ο καλός κύριος Παπακωνσταντίνου με τα σοφιστικέ γυαλάκια του για να μας δηλώσει βαρύγδουπα την τραγική κατάσταση της οικονομίας και τις πιέσεις που ασκούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή εμείς ήδη δουλεύαμε σε οίκο ανοχής!

Απλά δεν είχαμε ακόμη βγάλει τις άδειες κόκκινο λαμπάκι δεν είχε (επίσημα) τοποθετηθεί και ίσως κάποιες συνάδελφοι ιερόδουλοι νόμιζαν ότι αυτό στο οποίο ζούσαν και εργαζόταν είναι στούντιο για οντισιόν. Ήρθε λοιπόν η στιγμή για την πικρή αλήθεια δια στόματος αφεντικού…

Πράγματι λοιπόν είμαστε μπουρδέλο. Οι παλιές π…νες αναφώνησαν «Σώπα…». Κάτι δεκαοχτάχρονες μικρούλες όμως ίσως να νόμιζαν ακόμα ότι τις περιμένει μια λαμπρή καριέρα στην ηθοποιία.

Η χώρα είναι οίκος ανοχής με τη βούλα πια και με τη συγκατάθεση της ΕΕ! Θυμίζει κάτι από τις βιτρίνες του Άμστερνταμ μπουρδέλο δηλαδή με ευρωπαϊκή αισθητική!! Κάποιοι κακεντρεχείς θα λέγανε ότι τσατσά του παραρτήματός μας είναι ο Γιωργάκης, όμως δική μου γνώμη είναι ότι μεγαλύτερη τσατσόγρια που έχει γράψει περισσότερα χιλιόμετρα στο να καταπίνει cm είναι o Πάγκαλος, αυτή η ευγενική μορφή της πολιτικής σκηνής της χώρας.

Τέρμα τώρα ο Τράγκας. Ξαναβάζω τα γυαλάκια μου και γίνομαι και πάλι ένας καημένος φοιτητής της ΑΣΟΕΕ από τη Λαμία ή αν θέλετε του ΠΑΜΑΚ, από το Καλοχώρι ή αν θέλετε του City University στο Λονδίνο από το Κεφαλάρι ή την Εκάλη.

Είναι δυνατόν ο βασικός μισθός στη χώρα να είναι 700 ευρώ και ένα μέσο επώνυμο παντελόνι για να βγεις να τιμάται 150 ευρώ? Είναι δυνατόν να πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ με 20 ευρώ να ψωνίσεις και να μη γεμίζεις ούτε μια σακούλα?

Είναι δυνατόν έχοντας 700 ευρώ το μήνα να πληρώσεις νοίκι, ίντερνετ, κινητό, φαγητό τις δόσεις απ’ το citroen και να πιεις και ένα ποτό την εβδομάδα?? (Για επιπλέον δραστηριότητες ούτε λόγος! Δύσκολο...)

Το οικονομικό σύστημα στην Ελλάδα λοιπόν έτσι όπως λειτουργεί είναι εδώ και καιρό σα να σου λέει. Δε σε χρειάζομαι! Ψόφα! Δεν σου αξίζει να ζεις! Η δουλειά που προσφέρεις στα γρανάζια μου δεν δικαιολογεί την επιβίωσή σου ! Λεχρίτη! Δε σου αξίζει να φοράς ένα τζιν Diesel.Δε σου αξίζει να πίνεις ποτά. Να καπνίζεις, να βγαίνεις να διασκεδάζεις. Και αν ψοφήσεις ψόφα γρήγορα γιατί και τα νοσοκομεία είναι χρεωμένα.

Γι’ αυτό λοιπόν και εγώ, αν ήμουν φοιτητής οικονομικών της ΑΣΟΕΕ από τη Λαμία θα έμενα με τον πατέρα μου και θα γυρνούσα να τον βοηθήσω στην ψησταριά – κρεοπωλείο..













Αν ήμουν φοιτητής του ΠΑΜΑΚ από το Καλοχώρι θα τον βοηθούσα στο Λαμαρινάδικο...




Κι αν ήμουν φοιτητής του City από το Κεφαλάρι...





...όταν επέστρεφα στην έπαυλή μου, αφού δεν θα μπορούσα να δουλέψω και να βγάλω όσα απο μόνος του μου δίνει ο Μπαμπάς...Γαμώ το City μου θα έκανα όλη μέρα πάρτι με τους φίλους μου και την Πόρσε μου πηδώντας τις αδερφές των 2 προηγούμενων. αν ήθελαν να έρθουν στο Τζακούζι μου...















ΥΓ: Κύριε Παπακωνσταντίνου σε ευχαριστούμε που είσαι τόσο αληθινός και μάς άνοιξες τα μάτια!

Του μπλοκατζή το ανάγνωσμα...


Πρόσχωμεν...

Διαβάζω στο φύλλο της Τετάρτης στην Ελευθεροτυπία, ότι η κυβέρνηση αποφάσισε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να ασχοληθεί με το θέμα των μπλοκ και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις συνθήκες εργασίας μιας μεγάλης μερίδας πολιτών αυτής της ταλαίπωρης χώρας.

Ας το δούμε λοιπόν: Μέχρι τρεις μήνες μπορεί να διαρκεί η απασχόληση με το «μπλοκάκι» (συμβάσεις έργου) όταν η «εργασία παρέχεται αυτοπροσώπως, αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στον ίδιο εργοδότη».

Και συνεχίζει: "Μετά την πάροδο αυτού του χρόνου η σύμβαση μετατρέπεται αυτομάτως σε εξαρτημένης εργασίας (μισθωτός)".

Με μια πρώτη ανάγνωση το μέτρο εμφανίζεται πέρα για πέρα σωστό. Υπάρχει, όμως, κάτι που προξενεί προβληματισμό: η απόδειξη για το εάν υπάρχει όντως "σχέση εξαρτημένης εργασίας" δεν επαφίεται πλέον στον εργαζόμενο, αλλά στον εργοδότη...

Άρα: 1. Εάν ο εργοδότης σέβεται τη δουλειά αλλά και τον κόπο του εργαζόμενου, τον βγάζει από τα δεσμά του ΟΑΕΕ και τον βάζει αυτομάτως σε μισθολόγιο

2. Εάν ο εργοδότης ομοιάζει με τον πειρατή Μαυρογένη, διατηρεί αλυσοδεμένο τον εργαζόμενο μέχρι τρεις μήνες και μετά τον... στέλνει αδιάβαστο! Κι άντε μετά εκείνος να τρέχει στα δικαστήρια για να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, αλλά άλογο κούρσας...

Παράλληλα, όμως -και αυτό είναι το πιο ανατριχιαστικό- δημιουργείται ένα ατέρμονο γαϊτανάκι από στρατιές "τριμηνιτών" εργαζομένων που θα εναλλάσσονται στις θέσεις εργασίας λες και κάνουν μειωμένη θητεία στον Ελληνικό Στρατό!

Ας το εξετάσει, λοιπόν, η κυβέρνηση το θέμα με λίγο μεγαλύτερη προσοχή... Πίσω από τα μπλοκάκια υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί, που ζουν καθημερινά με το κουράγιο του φόβου και την αβεβαιότητα ότι την επόμενη ημέρα πιθανόν να μείνουν άνεργοι...

Κι αν οι κκ. Λοβέρδος και Γερουλάνος δεν το πιστεύουν ή δεν το ξέρουν το θέμα, ας κάνουν μια μικρή βόλτα εκεί έξω... Δεν βλάπτει που και που να ακούμε και τον κόσμο...

Καλημέρα (?) Πατρίδα μου...

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010

"Αθηνάς"

Αφιερώνω ενα ποιήμα στους δημιουργους αυτού του blog για το "καλή αρχη" :

Είναι οι στιγμές μου ακατάσχετες.
Κανείς δε θα μου πάρει τις νύχτες μου
κανεις δε θα μου στερηήσει την ταμπέλα του stop.
Τόσες μέρες και νύχτες που πάλευα με τις σελίδες
που έσπαγε η καρδιά μου μέσα σε γραμμές,
κάτω απ'το πλοίο που νικούσε τη φουρτούνα.
Κανείς δε θα θολώσει το τζάμι μου
κανείς δε θα γνωρίσει τις στιγμές μου.
Θα φύγω για ταξίδια στην Ευρώπη
θα ζήσω μαγικές ακρογιαλιές,
και ύστερα θα γίνω Βασιλιάς.
Κανείς δε θα θυμάται τη ζωή μου
κανείς δε θα με ξέρει πιο καλά.
Του Έρωτα οι νύχτες θα περάσουν
και μες στου κόσμου τους χειμώνες,
θα μείνουν φοιτητές στην Αθηνάς.

9.7.2007 , Θεσσαλονίκη

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ


Άγριοι μεταλλικοί ήχοι ηλεκτρίζουν την ατμόσφαιρα. Ένα φτηνό MP3 κατεβασμένο απ’ το ίντερνετ ουρλιάζει: «HERE COMES THE REVOLUTION, TIME FOR RETRIBUTION». Νεύρα ετοιμόρροπα, ωρολογιακές βόμβες σε κορμί έτοιμες να εκραγούν. Θέλω να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο, ν’ ανοίξει το ρημάδι… να δω τι είναι αυτό που το βασανίζει τόσο…

Απ’ το πρωί τσακώθηκα μ’ όλους. Έβρισα τους δημόσιους υπαλλήλους στις δημόσιες υπηρεσίες, έβρισα ένα γέρο που πέταγε σκουπίδια στο δρόμο, έβρισα ένα γονιό που χτυπούσε το παιδί του. Έβρισα τη γκόμενά μου γιατί δε μου έκατσε χθες το βράδυ. Έβρισα τον οδηγό του μπροστινού αυτοκινήτου γιατί πάρκαρε στη μέση του δρόμου… Μετά έβρισα και το δήμαρχο γιατί έφτιαξε έναν «ντεμέκ» ποδηλατόδρομο και δεν έφτιαξε πάρκινγκ…

Γύρισα σπίτι. Τα τέλη κυκλοφορίας, το δάνειο, ο λογαριασμός της ΔΕΗ μαζί με το λογαριασμό της ΕΡΤ, ο λογαριασμός του νερού με περίμεναν στο τραπέζι. Έβρισα το κράτος.

Έριξα μια ματιά στον καθρέπτη. Έβρισα τον εαυτό μου.

Άνοιξα για λίγο την τηλεόραση… «Για μια ακόμη φορά, γνώρισε ξανά την ήττα η ομάδα του… ». Έβρισα το διαιτητή, τον προπονητή, τους παίχτες.

Μέσα στην απόγνωσή μου πήρα μία κόλλα χαρτιού κι ένα στυλό.

Έγραψα στον τίτλο: ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ. Σ ‘αυτόν τον προορισμό ήθελα να το στείλω, στο «ΑΥΡΙΟ», όπως το παιδάκι που στέλνει γράμμα στον Άγιο Βασίλη…

Μα το μυαλό μου κόλλησε. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, γέροι, αυτοκίνητα… Άλλαξα κανάλι. Είχε τον καιρό…



«…είμαι η Πετρούλα και μόλις τελείωσα…».

Δεν πάει άλλο. Κάτι πρέπει να γίνει. Δε μου αρέσει όμως η βία. Δε θα βγω έξω να τα σπάσω. Θα προτιμήσω μια έκρηξη οργής μετουσιωμένη σε λέξεις…

Κατηγορώ τις γενιές των προγόνων μου για τον κόσμο που μου κληρονόμησαν. Καταγγέλλω τα χρέη τους, που καλούμαι να τα πληρώσω πριν καν γεννηθώ. Κατηγορώ τη στενόμυαλη -αδιέξοδη- νοοτροπία τους. Καταγγέλω την ανοχή στους ανίκανους καλοταϊσμένους πολιτικούς. Καταγγέλω την περιφρόνηση του μέσου βιοπαλεστή έναντι του μέσου βιοπαλεστή. Καταγγέλλω τον πόνο που άφησαν πίσω τους, την ανισότητα που δημιούργησαν, τη μόλυνση του περιβάλλοντος, τα ψέματα που με διδάξαν. Αυτοί με έκαναν… κιεμένα... Βάρβαρο.

Με αυτά που μας μάθανε… εμείς οι νέοι, δε θα καταφέρουμε να σώσουμε τον εαυτό μας. Σε λίγα χρόνια όταν το πετρέλαιο θα στερέψει, όταν η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει και πνίξει στην κυριολεξία τις παράκτιες περιοχές, όταν καιρικά φαινόμενα παρόμοια με τον τυφώνα Κατρίνα θα χτυπούν τη δική μας γειτονιά, όταν η ερημοποίηση μας χτυπήσει την πόρτα, τότε τεράστιες μάζες πληθυσμών θα μετακινηθούν και θα ζήσουμε καταστάσεις που ποτέ δεν φανταστήκαμε. Τότε αν όλοι συνεχίζουν να σκέφτονται την «πάρτι» τους, ο πόλεμος θα είναι αναπόφευκτος! Σε λίγα χρόνια θα λέμε...όσοι θα έχουμε επιβιώσει...

«είμαι ο Πλανήτης και μόλις τελείωσα»!

Ευτυχώς, σ’ αυτό τον κόσμο των νεκρών και των πολέμων, σ’ αυτό τον κόσμο των θεών και των αγρίων, σ’ αυτή τη γη της μοναξιάς και των αστείων, σ’ αυτή τη γη των φτωχών και των πλουσίων, σ’ αυτό τον κόσμο τον τρελό, των ηλιθίων…υπήρξαν και εξαιρέσεις που με έκαναν Άνθρωπο και μου έδωσαν τη δύναμη να ελπίζω…


…ΠΡΟΣ ΈΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ! 



Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

Αφήστε καθαρό τον αθλητισμό


Προχθές το πρωί, βρισκόμενος στο Καρπενήσι για ένα "ψύγμα" χειμερινών διακοπών, μόλις έμαθα ότι το ξενοδοχείο διαθέτει υπολογιστές με ασύρματη σύνδεση Ίντερνετ, έσπευσα για μια βολτίτσα.

Κολλημένος ων με τα αθλητικά - σχετίζεται και η δουλειά μου άλλωστε - ξεκίνησα να κάνω ένα σέρφινγκ σε ελληνικό και ξένο τύπο. Τι το ήθελα... Μπαίνοντας στην ιστοσελίδα της αγγλικής "Sun", έγινα γνώστης της χειρότερης δυνατής είδησης για το 2010. Επίθεση με όπλα στην αποστολή της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας του Τόγκο, με τρεις νεκρούς (υπάρχει περίπτωση να έχουμε και τέταρτο) και πέντε τραυματίες.

Για να γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι, η επίθεση ήταν 20λεπτης διάρκειας και πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια μεταφοράς της αποστολής, με 2 πούλμαν, στο ξενοδοχείο όπου κατέλυε. Το Τόγκο επρόκειτο να δώσει αγώνα για το θεσμό του Κόπα Άφρικα, με αντίπαλο την Αγκόλα, προσπαθώντας να "κυνηγήσει το όνειρο" συμμετοχής στο επερχόμενο Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής.

Ίσως η είδηση να μην έπαιρνε τέτοια διάσταση, αν ο πασίγνωστος έγχρωμος παίκτης της Μάντσεστερ Σίτι - και πρώην "κανονιέρης" - Εμανουέλ Αντεμπαγιόρ δεν καταγόταν από το συγκεκριμένο αφρικανικό κράτος. Θεωρώ ότι όσοι δε γνωρίζατε την καταγωγή του, πλέον θα τη θυμάστε για πάντα (επειδή, ως γνωστόν, η παγκόσμια δημοσιογραφία αρέσκεται σε ειδήσεις που έχουν να κάνουν με... αίμα και σπέρμα).

Το ζήτημα δεν είναι εδώ. Τα αίτια της επίθεσης είναι αυτά που "καίνε" και γεννούν πλήθος ερωτηματικών, συζητήσεων και προβληματισμών. Ας εξετάσουμε ως πρώτο το αίτιο της εκδίκησης. Κάποιος παίκτης, προπονητής, γιατρός κλπ. του Τόγκο είχε υποπέσει σε κακό προς συνάνθρωπο και οι βομβιστές επέλεξαν να εκδικηθούν με το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού". Σας στέκει για το συγκεκριμένο συμβάν; Εμένα πάντως όχι...

Προχωράμε: "τυφλό" χτύπημα ως δεύτερο αίτιο. Δε νομίζω κάποιος να επέλεγε να στοχεύσει στα λεωφορεία που μετέφεραν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα μιας χώρας, προκειμένου να γίνει... γνωστός. Δόξα τω θεώ, υπάρχουν χιλιοι δυο άλλοι στόχοι. Επομένως, το αποκλείουμε και αυτό.

Και ερχόμαστε στο δια ταύτα: "χτύπημα-προειδοποίηση" ενόψει του Μουντιάλ του 2010, που θα φιλοξενηθεί τον Ιούνιο από τη Νότια Αφρική. Λίγο περισσότερο δεν "κολλάει"; Λίγο... κουτάκι μου έρχεται εμένα. Τα οικονομικά συμφέροντα είναι πολλά.

Η Αφρική διοργανώνει Μουντιάλ για πρώτη φορά στην ιστορία της, οπότε ενδέχεται να παρεισφρύουν και θρησκευτικά-κοινωνικά-ρατσιστικά συμφέροντα. Παράλληλα, ο αθλητισμός - όπως έχει αποδειχθεί πολλάκις στο παρελθόν - αποτελεί πεδίο δόξης λαμπρό για άσκηση πολιτικής (προπαγάνδας).

Μέχρι πότε ρε πούστη μου; Αυτά τα παιδιά του Τογκό (ακριβοπληρώμενα μεν πολλά, αλλά προερχόμενα από μία χώρα που δεν έχει στον... ήλιο μοίρα) γιατί να φοβούνται για τη ζωή τους, όταν προσπαθούν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητά ή (στο κυνικότερο φινάλε) όταν πηγαίνουν να ασκήσουν το επάγγελμά τους;

Αφήστε ρε τον αθλητισμό καθαρό. Σας βαρεθήκαμε, σας σιχαθήκαμε. Μια χαρά μας έμεινε σε αυτή την κωλοζωή, ένα ποδοσφαιράκι βλέπουμε και νιώθουμε προσωρινά ανέμελοι. Κόψτε ρε τη βλακεία σας! Νισάφι...

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Σε βλέπω. Με ακούς;


Ήταν βραδάκι Σαββάτου, 2 του μηνός και λίγο πριν την επιστροφή μου στο "κλεινόν άστυ", ένας πολύ καλός και αγαπητός φίλος, ο Φίλιππος Παπαλεξάνδρου, μου έστειλε ένα link στο Youtube. Μου λέει: "Δες το και πάρε με τηλέφωνο να μου πεις τη γνώμη σου".

Δέκα λεπτά αργότερα τον ξαναπήρα τηλέφωνο. Αυτό ήταν. Την επόμενη μέρα, γνώρισα τη δημιουργική ομάδα αυτής της προσπάθειας. Τους ζήτησα την άδεια να προβάλουμε μέσω της "ΠΡΕΣΑΣ" τη δουλειά τους και σήμερα είναι εδώ. Μαζί μας.

Η "ΠΡΕΣΑ" έχει την χαρά και την τιμή να σας παρουσιάσει μια εξαιρετική δουλειά από νέα παιδιά. Η ταινία μικρού μήκους "Σε βλέπω, με ακούς;" των Θοδωρή Αδάμου και Κωστή Ασικέλη καταπιάνεται με το εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα των ατόμων με αναπηρία. Η ταινία προβλήθηκε το 2009 στο Φεστιβάλ Ταινιών της Νάουσας. Πρωταγωνιστούν: Φίλιππος Παπαλεξάνδρου, Εύη Εμμανουήλ, Φαίδων Ταγαράκης.


Η συνέχεια επί της... ηλεκτρονικής σας οθόνης!

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

Δημοσιογράφων Οδύσσεια: Ελεύθεροι Επαγγελματίες ή Πολιορκημένοι;


«Σαν βγεις στον πηγεμό για την Ιθάκη… κάνε μια στάση στον Ισθμό να φας ένα σουβλάκι!»

«Είστε δημοσιογράφοι. Πάρτε τις ιδέες σας και μετουσιώστε τες σε ζωντανό κείμενο. Ξεχάστε τα περί αντικειμενικότητας, είναι όλα μπούρδες. Υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο… Είστε υποκείμενα, έχετε τη δική σας προσωπικότητα, άρα αποκλείεται να είστε 100% αντικειμενικοί. Πάνω από όλα, όμως, είστε επαγγελματίες…».

Ξεσκονίζοντας τα συρτάρια του γραφείου μου στη Θεσσαλονίκη, ανακάλυψα μια κασέτα με παραδόσεις μαθημάτων από τα Πανεπιστήμιο. Το γραμμωτό καρτελάκι έγραφε επάνω «Α’ Εξάμηνο». Μπήκα στον πειρασμό να την ακούσω. Βρήκα το –απαρχαιωμένο πια – μαγνητοφωνάκι μου και, χωρίς να γυρίσω τη μαγνητοταινία στην αρχή, πάτησα το “Play”.

Ναι, είμαστε επαγγελματίες. Μόνο που η εξαίρετη φωνή που έλεγε αυτά τα λόγια είχε ξεχάσει να προσθέσει μια λέξη: ελεύθεροι. Για έναν πρωτοετή φοιτητή δε θα σήμαινε απολύτως τίποτα. Ωστόσο, δέκα χρόνια μετά, η λέξη αυτή σημαίνει και κοστίζει πολλά. Πάρα πολλά.

Ο εφιάλτης κάθε νέας και νέου –και όχι μόνο- δημοσιογράφου ακούει στο όνομα ΟΑΕΕ, ήτοι Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών. Είναι ένας εφιάλτης που εφευρέθηκε, όχι σε περιόδους οικονομικής κρίσης αλλά σχετικής ευημερίας. «Φτηνά εργατικά χέρια, για να ελαφρύνουμε το budget. Είναι και η οικονομική κρίση στη μέση…», λέει η εργοδοσία και έτσι, ο Ιούδας Μπεν Χουρ ξεκινά να τραβά το κουπί πάνω στη γαλέρα.

Λες και η Lehman Brothers περίμενε τον Ιούδα ή τον Οδυσσέα για να καταρρεύσει… Τον Οδυσσέα… Δεν έχει σημασία όμως αυτό, κάποιος πρέπει να πηδαλιουχήσει. Αν δεν τραβήξει το κουπί, θα πεινάσει. Δεν έχει και μπάρμπα στην Κορώνη, οπότε… Από εδώ, αρχίζει να μαθαίνει τι σημαίνει να πληρώνεις, αλλά όχι να πληρώνεσαι. «Ήθελες να μετουσιώσεις ιδέες σε ζωντανό κείμενο, μικρέ Οδυσσέα; Πλήρωσε!». 110 ευρώ για έναρξη επαγγέλματος και άλλα 400 ανά δίμηνο για τις ασφαλιστικές εισφορές.

Όμως το ταξίδι του Θιακού έχει μόλις ξεκινήσει και μετά τη Σκύλλα πρέπει να έρθει και η Χάρυβδη: η εφορία. «Είστε ένας ελεύθερος επαγγελματίας, αγαπητέ. Πρέπει να αποδίδετε τον ΦΠΑ σας ανά τρίμηνο», του λέει με μια μικρή δόση χαιρεκακίας ο κατά τα άλλα γλυκύτατος έφορος με τα τρία χέρια και τις ογδόντα μασέλες. Κάθεται ο μικρός Οδυσσέας και τα βάζει στο τεφτέρι του: 200 ο ΟΑΕΕ το μήνα και 143 ο ΦΠΑ με μισθό 750 ευρώ, μένουν 407 ευρώ για το τέλος. Η Χάρυβδη εξακολουθεί να γελά και να τον σφίγγει.

Γυρίζει καταπονημένος στο ντιζελόπλοιό του. Αγόρασε και κάτι προμήθειες για τη συνέχεια – πρέπει και να φάει ο δόλιος. Γέμισε το αμπάρι του με 100 ευρώ. Ναι, αλλά το πλοίο είναι νοικιασμένο και πρέπει να πληρώσει το νοίκι, καύσιμα, φουσκωμένα κοινόχρηστα -επειδή ένας μαλάκας ναύτης του καταστρώματος «μηδέν» έσπασε την μπουκαπόρτα, όντας τύφλα στο μεθύσι για νιοστή φορά- και βεβαίως το νεράκι του και το ρεύμα του. Δε θα μιλήσω για το τηλέφωνό του. Α! Εκεί είναι τσίφτης, το έχει κρατήσει στα 30 ευρώ το μήνα και μπράβο του.

Το ταμείον είναι μείον ήδη. Δε θα τον ακούσει κανείς όμως να διαμαρτύρεται. Βάζει Μπιθικώτση στο διαπασών και λέει «κάνε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός» και τραβάει πιο δυνατά κουπί. Δε θα τον ακούσει να παραπονιέται για τα απλήρωτα Σαββατοκύριακα, για τις υπερωρίες. Σας παρακαλώ! Αυτά είναι πολυτέλειες και ξεπερασμένα πράγματα! Ο μικρός ζηλωτής θέλει να μετουσιώσει τις ιδέες του σε κείμενο, γιατί το πλήρωμά του, οι ναύτες του, ο κόσμος που τον ακούει, τον βλέπει και τον διαβάζει ΠΡΕΠΕΙ να ενημερωθεί.

Δε θα πει λέξη για τη δουλειά του, επειδή ακριβώς την γουστάρει. Όσοι δεν άντεξαν, απλά έφυγαν νωρίς από τη γαλέρα, γιατί το κουπί θέλει νεύρο αλλά και στομάχι, χωνευτήρι σωστό!

Μπροστά από το «μπρίκι» του Οδυσσέα περνούν με ορμή, σηκώνοντας κύματα, οι κρατικές κορβέτες των Λαιστρυγόνων. Πολλά λεφτά, χρυσοποίκιλτοι μανδύες, αλλά στο γυαλί μπροστά, όλοι τους αριστεροί με δεξιές τσέπες. Α! Όλα κι όλα! «Ο κοινωνικός αγών απαιτεί τας μεγίστας θυσίας».

Η Κύκλωψ ΕΣΗΕΑ ακόμα ψάχνει το μάτι της που έχει βγει από τα κοντάρια των "περιχαρακωμένων σπογγοκωλάριων", με τις ζεστές και αναπαυτικές καρέκλες. Αυτοί, με τη σειρά τους, αγνοούν επιδεικτικά το γεγονός ότι η θάλασσα παραμένει φουρτουνιασμένη και ότι οι κάθε λογής στραβοτιμονιές τους προς τη χώρα των Λωτοφάγων, τη χώρα της λήθης και του "δε βαριέσαι", απλώς οδηγούν τα πλοία πάνω στα βράχια των Κυκόνων. Και το ταξίδι συνεχίζεται…

Εντούτοις, οι χρησμοί των πρασίνων θεών δίνουν ελπίδα. «Ο Ποσειδώνας των γαλάζιων θαλασσών πρέπει να σταματήσει να κατατρέχει τον Οδυσσέα τον Μπλοκατζή», λέει ο πατήρ Ζεύς και οι υπόλοιποι Ολύμπιοι συναινούν. «Θα πούμε στον Θιακό ότι το μπλοκάκι καταργείται σύντομα και άστον να ζει με την ελπίδα…». Αλλά το κουπί αρχίζει να βαραίνει…

Χρόνια μετά, φθάνει στην Ιθάκη. Το ντιζελόπλοιο καταρρέει αμέσως μόλις πατά το πόδι του στην πατρίδα. Ρίχνει ένα βρωμόξυλο στους μνηστήρες και στο τέλος μπαίνει στο δωμάτιο της Πηνελόπης. Εκείνη τον πλησιάζει με λάγνο ύφος και άξαφνα τον χαστουκίζει, λέγοντάς του: «Φτου σου αλήτη! Είκοσι χρόνια έκανες να γυρίσεις! Τελικά τι ήσουν, τι είσαι και τι θα είσαι; Αυτό που πιστεύει όλος ο κόσμος: ένα λαμόγιο και τίποτε άλλο! Λαμόγιο!». Το πλάνο μαυρίζει και λίγο πριν το τέλος ακούγονται τα μανιασμένα λόγια του θρυλικού πλέον τραγουδοποιού, Γιάννη Μηλιώκα: «Και έχω κρυμμένο…το σουγιά… για το καλό μου!».

Καλή Χρονιά Πατρίδα μου…

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2010

Trendy Lifestyle Σοσιαλισμός!


(Ή αλλιώς Παύλο εσύ σουπερστάρ)


Πολιτισμός. Για κάποιους το βαρύ χαρτί, η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας που ως γνωστόν ούτε βαριά βιομηχανία διαθέτει ούτε κάποια ιδιαίτερη οικονομική παραγωγική δραστηριότητα πλην υπηρεσιών. (σε σύγκριση πάντα με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη).

Ο πολιτισμός είναι εμπόρευμα για την Ελλάδα! ΉΡΘΕ λοιπόν η ώρα να τον πουλήσουμε αποτελεσματικά και να τον κάνουμε τρέντι!! Πως θα γίνει αυτό; Η απάντηση ακούει στο όνομα του υπουργού πολιτισμού Παύλου Γερουλάνου!

Του κατά κοινή ομολογία πιο τρέντι υπουργού που έχει αναλάβει χαρτοφυλάκιο υπουργείου στην Ελλάδα. Βαρβάτες σπουδές στο εξωτερικό, αέρας σταρ του αμερικάνικου κινηματογράφου, και βέβαια γνωριμίες στην νέα κομματική μηχανή του ΠΑΣΟΚ, που σύμφωνα με το ισχύον σύστημα δραστηριοποίησης που ακολουθούν ο Έλληνες πολιτευτές θα του επιτρέψει να παραμείνει στο προσκήνιο αρκετό καιρό ακόμη καλώς ή κακώς.

Νέο τρέντι πρόσωπο λοιπόν στο θώκο του υπουργείου πολιτισμού. Ο Παύλος Γερουλάνος όμως εκτός του το ότι είναι σπουδασμένος, είναι και εμφανίσιμο αγόρι που ήδη έχει καταφέρει να κλέψει τις καρδιές των μικρών άπορων κορασίδων που εργάζονται στο ΥΠΠΟ, -και όχι μόνο- και προσβλέπουν στην (όποιου είδους) αποκατάστασή τους…(Ας μην θέσει κανεις ως αντεπιχείρημα ότι είναι παντρεμένος…)

Κάποιοι κακεντρεχείς θα θυμηθούν την εποχή Ζαχόπουλου, και τις περίεργες ιστορίες με την 35χρονη, που με τη σειρά της είχε υποπέσει θύμα του… γοητευτικού γενικού γραμματέα του ΥΠΠΟ εκείνες της αλησμόνητες μέρες…

Πέρα από τις όποιες ικανότητες και δεξιότητες, ένας υπουργός για να λειτουργήσει σωστά οφείλει να παίξει κυρίως σε επίπεδο εικόνας. Το ΥΠΠΟ σήμερα είναι ο Γερουλάνος και η Ζεν Πρεμιέ αισθητική του!!

Φίλε αναγνώστη πριν βιαστείς να κάνεις οποιεσδήποτε συγκρίσεις με τον άλλο μεγάλο γόη (?) της απέναντι παράταξης, τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, σου απαντάμε προκαταβολικά ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Ο Δημήτρης έβγαζε έναν αέρα σιτεμένου – κουρασμένου - νυσταγμένου δημοσιοσχεσίτη (αλησμόνητες οι μέρες του ΚΕΠ, και τα επικοινωνιακά τρυκ τροχονόμου που είχε επιστρατεύσει).

Εδώ έχουμε κάτι άλλο. Μιλάμε για έναν Αμερικανό(θρεμμένο) σταρ του Χόλιγουντ… Βέβαια δεν είμαστε σε θέση να κρίνουμε κατά πόσον αυτή η εικόνα του Ζεν Πρεμιέ τσαλακώθηκε το διάστημα που ο εν λόγω υπουργός χρημάτισε οικονομικός διευθυντής στα… Ιχθυοτροφεία Κεφαλλονιάς, ω ναι. (εδώ χαλάει λίγο το γλυκό είναι και η ψαρίλα στη μέση).

Πηγαίνοντας το λίγο παραπέρα θα μπορούσαμε να συμβουλέψουμε το Γιώργο Παπανδρέου επιστήθιο φίλο του Παύλου – αν βέβαια καταδεχτεί να διαβάσει το ταπεινό μπλογκ μας, να επενδύσει πάνω στη λάιφ στάιλ εικόνα του Γερουλάνου.

Ο Σοσιαλισμός σήμερα άλλαξε πρόσωπο. Είναι τεχνοκρατικός! Είναι alternative!

Μακό μπλουζάκια με την φάτσα του Ζεν Πρεμιε υπουργού, αναμνηστικά δωράκια Γερουλάνος, φωτογραφήσεις, επισκέψεις σε πανεπιστημιακές σχολές με τον αέρα του απόφοιτου του Harvard και τις νεαρές φοιτήτριες να αλαλάζουν, όπως κάποτε για τον Lennon όταν τραγουδούσε το "Yesterday" και βέβαια συμμετοχή του ίδιου του υπουργού ημίγυμνου, στην καλοκαιρινή διαφημιστική καμπάνια του ΥΠΠΟ που έχει πλέον ενσωματώσει και το πρώην Υπουργείο Τουρισμού!

Κάποιος αφελής θα έλεγε να συμμετέχει στο σποτάκι και η υφιστάμενή του Άντζελα Γκερέκου, όμως εμείς θα διαφωνήσουμε ριζικά καθώς εκτιμούμε ότι η παρουσία της θα κατάστρεφε τα πάντα. Είναι γεγονός ότι η υποκριτική απαιτεί ταλέντο.

Αυτά για αρχή από τη νέα κυβέρνηση. Αν θελήσει στη συνέχεια και δεν της είναι δύσκολο, μπορεί επιτέλους να στρωθεί και στη δουλειά...

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!


Είναι αλήθεια ότι το σκεφτόμαστε καιρό τώρα. Στριφογύριζε στο μυαλό μας η ιδέα. Και να που γίνεται πραγματικότητα: η Πρέσα μπήκε στην πρίζα και άρχισε να βγάζει ατμούς (όχι όμως από το κακό της). Το καθαριστήριο ανοίγει από σήμερα τις πόρτες του, έτοιμο να βουτήξει τα "άπλυτα" της καθημερινής μας ζωής μέσα στο λευκαντικό. 

Τώρα εσείς περιμένετε να σας πούμε αυτά που θα σας γράψουμε. Καλύτερα, ωστόσο, να σας ενημερώσουμε για αυτά που ΔΕ θα σας γράψουμε ΠΟΤΕ:

1. Στα παλιά μας τα (βρώμικα) παπούτσια
2. Εκεί που δεν πιάνει μελάνι 
3. Κείμενα υπέρμετρου χαριεντισμού και ευφυολογήματα-χαϊδολογήματα
4. Ειδήσεις υπό την πιεστική και στενή έννοια της καθημερινότητας (άλλωστε δεν είμαστε εφημερίδα...)

Στη δημοσιογραφία δεν υπάρχουν ημίμετρα. Δεν είμαστε τιμητές των πάντων, ελέγχουμε την εξουσία, αλλά δεν τη σφετεριζόμαστε. Ασκούμε κριτική στα κακώς κείμενα, αλλά χωρίς να γινόμαστε κακεντρεχείς. 

Εντούτοις, μια Πρέσα δε θα μπορούσε ποτέ να δουλέψει δίχως πελάτες. Και στην προκειμένη περίπτωση, αυτοί θα είστε εσείς: οι αναγνώστες της.

Δε θεωρούμε τίποτε και κανέναν δεδομένο. Δεν είμαστε τέλειοι και για αυτό θα περιμένουμε κάθε είδους κριτική, παρατήρηση και σχόλια σχετικά με τη μορφή και το περιεχόμενο της Πρέσας. Άλλωστε κανείς μας δε γεννήθηκε μήτε Θεός, μήτε παντογνώστης...

Σε τελευταία ανάλυση, το ιστολόγιο αυτό είναι και δικό σας, επειδή ακριβώς απευθύνεται σε όλους εσάς εκεί έξω, που καθημερινά όλο και κάτι συμβαίνει που διαταράσσει την ησυχία και την ηρεμία σας.

Καλή χρονιά σε όλους μας και καλή μας αρχή!

Η συντακτική ομάδα της Πρέσας

Το Βίντεο του Μήνα