Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

ΔΕ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ ΠΟΤΕ...


Οι στιγμές που περνά ο ποδοσφαιρικός Άρης δεν είναι πρωτόγνωρες για τον κόσμο των κιτρίνων. Τις έχουν ζήσει άλλες δύο φορές στο πρόσφατο παρελθόν, με αποτέλεσμα να έχει ήδη αναιρεθεί η παροιμία «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού».

Και φυσικά την ευθύνη γι’ αυτό το νέο «φλερτ» με την… κινούμενη άμμο που λέγεται Β’ Εθνική σε καμία περίπτωση δεν την έχει ο λαός. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως και να έχει ένα μικρό μερίδιο.

Για να πάρουμε τα πράγματα με χρονική σειρά: 1. Τη σεζόν 1996-1997 ο «Θεός του Πολέμου» υποβιβάζεται στη Β’ Εθνική κατηγορία, με… τελική αφορμή την περίφημη υπόθεση με τα δελτία σε εκείνο το –να φύγει και να μη γυρίσει- παιχνίδι με τον Αθηναϊκό στα νταμάρια του Βύρωνα. Ακόμα δεν έχει λυθεί η απορία: ποιος ήταν τόσο… αφελής, ώστε να ξεχάσει τα δελτία της ομάδας στο λεωφορείο;

2. Τη σεζόν 2004-2005 το έργο επαναλαμβάνεται. Τα αρνητικά σημάδια που έδειχνε η ομάδα σε όλη τη διάρκεια της σεζόν αποδομούνταν με το εξής απλοϊκό επιχείρημα: «Άρης είσαι, δεν πέφτεις…» Τελικά το κακό έγινε, με αφορμή εκείνο το – επίσης να φύγει και να μη γυρίσει- παιχνίδι με τον Ηρακλή. Η απορία σε αυτή την περίπτωση είναι η εξής: Γιατί έγινε το δεύτερο ντου, αφού ήταν εμφανές ότι οι παίκτες του «γηραιού» είχαν… συμβιβαστεί με την ιδέα ότι το υπέρ τους 0-2 πρέπει να γυρίσει και ο Άρης να κερδίσει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ;

Σκόπιμα δεν αναφέρομαι παραπάνω σε αυτά τα δύο τραγικά γεγονότα, καθώς οι Αρειανοί θυμούνται καλά και δε γουστάρουν μια νέα εξιστόρηση.

Πάμε στο παρόν: ο Άρης έχει μαζέψει 14 βαθμούς σε ισάριθμα παιχνίδια και βρίσκεται στη ντροπιαστική 11η θέση της βαθμολογίας (με κάποιους από τους… από κάτω του να έχουν αρκετά παιχνίδια λιγότερα). Στη δίνη της γκρίνιας, του θυμού, της αγανάκτησης, του… έργου που ξαναπαίζεται, οι κατηγορίες και οι… αιχμηρές ερωτήσεις που εκτοξεύονται είναι πολλές. Αναφέρω χαρακτηριστικά κάποιες από αυτές: «Να φύγει τώρα ο Πρόμπιερζ», «Πεταμένοι, τσογλάνια, κλόουν», «Φτάνει πια με τους παίκτες δημοσίους υπαλλήλους», «Για όλα φταίει ο Κόντης», «Ο Super 3 διοικεί τον Άρη και ευθύνεται σαφώς για αυτή την πορεία», «Ο Τόχα δεν κάνει ούτε για πορτιέρης σε μπαράκι». Και πολλά πολλά άλλα…

Είμαι κοντά στον Άρη εδώ και 14 χρόνια και θεωρώ ότι έχω ένα… ελάχιστο απόθεμα φαιάς ουσίας για να κρίνω το τι, το πώς, το γιατί…

Έξω από τα δόντια λοιπόν: ο Άρης αντιμετωπίζει εδώ και πολλά χρόνια ένα τεράστιο εσωτερικό πρόβλημα. Υπάρχει ένα πολύ αξιόλογο ποσοτικά κομμάτι του κόσμου του, που εντάσσεται κάτω από την ομπρέλα του SUPER 3, ενός συνδέσμου που έχει συνδέσει το όνομά του όσο λίγοι με τη σύγχρονη ιστορία των κιτρίνων. Δυστυχώς, όμως, το έχει συνδέσει αρνητικά σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και εξηγούμαι: πατώντας στην παθολογική αγάπη τους για τον Άρη, οι επιτελείς του συνδέσμου έχουν φτάσει να ξεπεράσουν κατά πολύ τα όρια των «υποχρεώσεων» ενός οργανωμένου οπαδού απέναντι στον αγαπημένο του σύλλογο. Με μία μεθοδική και πανέξυπνη τακτική, ο συγκεκριμένος σύνδεσμος έχει φτάσει στο σημείο να ελέγχει πραγματικά ολόκληρο τον Άρη, καθώς οι διοικήσεις των ΠΑΕ, Ερασιτέχνη, Λέσχης και εν μέρει ΚΑΕ είναι της απολύτου αποδοχής του, αν όχι της καθολικής επιλογής του. Πρώτο απότοκο: η τυχόν έκφραση αντίθετης γνώμης με τη «γραμμή» αντιμετωπίζεται ως κακόβουλη, που σκοπό έχει αποκλειστικά το κακό του Άρη, εξοστρακίζεται με χαρακτηριστική ένταση και ο εκφράζων τη συγκεκριμένη γνώμη παίρνει πάνω του την αιώνια ταμπέλα «ποντίκι».

Την ίδια στιγμή, εδώ και μία δεκαετία στους κόλπους του συλλόγου έχει καταφέρει να παρεισφρήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα φιγούρα, η οποία διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο σε ζητήματα μεταγραφικού σχεδιασμού και όχι μόνο. Αναφέρομαι στον Γιάννη Κόντη… Παναθηναϊκός στο φρόνημα (δεν το έχει αρνηθεί ποτέ), ο συγκεκριμένος άνθρωπος επιβιώνει και… υπερισχύει εν πολλοίς στις κατά καιρούς αποφάσεις. Έχει το ρόλο του εκτελεστικού διευθυντή, που σημαίνει ότι δεν είναι αιρετό μέλος του ΔΣ της ΠΑΕ και τον βαρύνουν κατηγορίες περί… γεμίσματος της τσέπης από τις καραβιές ξένων παικτών (κυρίως ισπανόφωνων) που έρχονται και φεύγουν κάθε χρόνο από το «Κλεάνθης Βικελίδης».

Η προσωπική μου γνώμη: αυτές οι κατηγορίες είναι σε μεγάλο βαθμό αληθινές.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ ΛΟΙΠΟΝ; Μπορεί να ακουστεί απλοϊκή η πρότασή μου και θα αναφερθεί με αριθμητική παράθεση:

1. Ο Super 3, ένας από τους μεγαλύτερους συνδέσμους οργανωμένων οπαδών στα Βαλκάνια, με πρωτοποριακές μεθόδους λειτουργίας και εξαιρετική επιτυχία στο οργανωτικό κομμάτι του, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕΙ ΚΑΘΑΡΑ ΣΤΑ ΟΠΑΔΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ.

2. Ο σενιόρ Κόντης να αποτελέσει παρελθόν όσο το δυνατόν συντομότερα από το σύλλογ.

3. Η Λέσχη Φίλων Άρη να αποτελέσει στην πράξη το θεματοφύλακα των συμφερόντων του συλλόγου, με συνθήκες όμως πραγματικής δημοκρατίας και όχι… κατ΄επιταγή δημοκρατίας.

4. Ο κόσμος του Άρη να ξυπνήσει, να καταλάβει τι γίνεται και ΚΥΡΙΩΣ να μην τον κρύβει κάτω από το χαλάκι.

Το όνειρό μου, η καθημερινή μου τρέλα, το πράγμα που με φτιάχνει και απογειώνει είναι ΕΝΑ και έχει τέσσερα τιμημένα γράμματα: Α-Ρ-Η-Σ. Το δικό μου τον ΑΡΗ τον θέλω πρώτο παντού, πρώτο με καθαρά αποτελέσματα και όχι με ρουφιανιές και υπόγειες μεθόδους, που διαβιούν αλλού. Αυτό το τεράστιο φαινόμενο, με αθλητικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και πολλές άλλες προεκτάσεις, θέλω να ξαναλάβει τη θέση που του ανήκει. Σε βορειοελλαδίτικο, πανελλαδικό, βαλκανικό, ευρωπαϊκό, παγκόσμιο επίπεδο.

ΔΕ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ ΠΟΤΕ…

1 σχόλιο:

  1. Το κείμενο βάζει τα πράγματα σε μια σωστή διάσταση, όμως εκείνο που αυτή τη στιγμή "καίει" όλες τις ομάδες ανεξαιρέτως είναι ο πρότερος ανέντιμος βίος των εκάστοτε προεδρείων. Μάταια προσπαθούν να αποτινάξουν την ρετσινιά της παράγκας...

    Σε αυτό, βεβαίως, δεν χρειάζεται να σου υπενθυμίσω, αγαπητέ και το νοσηρό φαινόμενο ορισμένων δημοσιογράφων (όνομα και μη χωριό), οι οποίοι ερεθίζουν μέσω των FM σε επικίνδυνο βαθμό το οπαδικό (ή και φίλαθλο) αίσθημα, εκμεταλλευόμενοι αφενός την αγάπη του κόσμου για την ομάδα του και αφετέρου τη δύσκολη κατάσταση που διαβιούν αυτή τη δεδομένη στιγμή οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης αλλά και ολόκληρης της χώρας.

    Το πρόβλημα έχει ταυτότητα: έλλειψη σαφούς νομοθετικού πλαισίου, το οποίο να θέτει διακριτούς ρόλους και όρια στη δικαιοδοσία όλων των εμπλεκόμενων φορέων. Και αυτό δεν αφορά μόνο τον Άρη αλλά και τις υπόλοιπες ομάδες του ελληνικού ποδοσφαίρου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Το Βίντεο του Μήνα